Кашами оҳии зи дили комшби барад аз дидаи хобаш ро

کشم آهی ز دل کامشب برد از دیده خوابش را

Гузорад наъл бар оташ , саманди прштобш ро

گذارد نعل بر آتش، سمندِ پرشتابش را

Дилӣ дар даст бепарвонигор ғофилӣ дорам

دلی در دستِ بی‌پروا نگارِ غافلی دارم

Ки дар оташи зи хотир май баради мастӣ , кабобаш ро

که در آتش ز خاطر می‌برد مستی، کبابش را

Гарони ҷонтар з шабнам нест , ҷисми нотавони ман

گران‌جان‌تر ز شبنم نیست، جسم ناتوان من

Агар май буд бо ман рӯй гармии офтобаш ро

اگر می‌بود با من روی گرمی آفتابش را

Ба хоки роҳаш аз нақши қадами афтода тар будам

به خاک راهش از نقشِ قدم افتاده‌تر بودم

Чунон бардошт аз хокам ки бӯседам рикобаш ро

چنان برداشت از خاکم که بوسیدم رکابش را

Ҳазин ҷон дод ва нишнид оятӣ аз лаъли хомӯшат

حزین جان داد و نشنید آیتی از لعل خاموشت

Нпрсидӣ чаро дайри ошно ! ҳоли харобашро ?

نپرسیدی چرا دیر آشنا ! حال خرابش را؟