То шуд сари ғами гарм ба тӯфони ман аз ашк

تا شد سر غم گرم به طوفان من از اشک

Шуд ҳалқаи гирдоб , гиребони ман аз ашк

شد حلقهٔ گرداب، گریبان من از اشک

То рафтаи гиромии гуҳари ман зи канорам

تا رفته گرامی گهر من ز کنارم

Чун домани дарё шудаи домони ман аз ашк

چون دامن دریا شده دامان من از اشک

Аз бас ки фурӯи рехти зи мижгони ман анҷум

از بس که فرو ریخت ز مژگان من انجم

Шуд субҳи қиёмат , шаби ҳиҷрони ман аз ашк

شد صبح قیامت، شب هجران من از اشک

Гуфтам магар аз гиря барам кӣнаи зи ёдаш

گفتم مگر از گریه برم کینه ز یادش

Нанишаст ғубори дили ҷонони ман аз ашк

ننشست غبار دل جانان من از اشک

Оташ чу илм зад , дигар аз об чаҳ хезад ?

آتش چو علم زد، دگر از آب چه خیزد؟

Сокин нашавад синаи сӯзони ман аз ашк

ساکن نشود سینهٔ سوزان من از اشک

Хуноба чашмам диҳад аз дарди гувоҳӣ

خونابهٔ چشمم دهد از درد گواهی

Расвоӣ ҷаҳон шуд , ғами пинҳони ман аз ашк

رسوای جهان شد، غم پنهان من از اشک

Вайронаи ҳазин , дар қадами сайл чаҳ сонаст ?

ویرانه حزین ، در قدم سیل چه سان است؟

Афтодаи чунон , кулбаи вайрони ман аз ашк

افتاده چنان، کلبهٔ ویران من از اشک