Зиҳии зи субҳи биногвашати офтоби хаҷал

زهی ز صبح بناگوشت آفتاب خجل

зи хати ғолияи сои ту , машки ноби хаҷал

ز خط غالیه سای تو، مشک ناب خجل

Ба дили хаёл ту омад шабӣу мунфаилам

به دل خیال تو آمد شبی و منفعلم

Ки мизбон шавад аз кулбаи хароби хаҷал

که میزبان شود از کلبهٔ خراب خجل

Дилами зи ваъда бар оташ фикандӣ ва рафтӣ

دلم ز وعده بر آتش فکندی و رفتی

Нагашт он лаб мегаван азин кабоби хаҷал

نگشت آن لب میگون ازین کباب خجل

Ҳаёти як дамаи ҳам сарф пуч шуд чу ҳубоб

حیات یک دمه هم صرف پوچ شد چو حباب

Касе мабод зи умри сабки рикоби хаҷал

کسی مباد ز عمر سبک رکاب خجل

Ба рӯй соқии гулчеҳра чун назар фиканам ?

به روی ساقی گلچهره چون نظر فکنم؟

Маро ки тавба , намӯд аз рухи шароби хаҷал

مرا که توبه، نمود از رخ شراب خجل

зи пушти пои назар аз шарм бар наме дорад

ز پشت پا نظر از شرم بر نمی دارد

Шудаи сети наргис аз он чашми ним хоби хаҷал

شده ست نرگس از آن چشم نیم خواب خجل

Саҳар ба боғи чунон ин ғазали сурӯди ҳазин

سحر به باغ چنان این غزل سرود حزین

Ки гашти булбули гӯянда дар ҷавоби хаҷал

که گشت بلبل گوینده در جواب خجل