Шудам зи тавба бесарфа дар баҳори хаҷал

شدم ز توبهٔ بی صرفه در بهار خجل

Мабод аз рух паймона мегусор хаҷал

مباد از رخ پیمانه میگسار خجل

зи мояи дории ашкам хушаст хотири дӯст

ز مایه داری اشکم خوش است خاطر دوست

Худо кунад , накунад дили марои зи ёри хаҷал

خدا کند، نکند دل مرا ز یار خجل

Нкрдмши гарави бода аз гронҷонӣ

نکردمش گرو باده از گرانجانی

Шудам зи хирқаи пашмина дар хумори хаҷал

شدم ز خرقهٔ پشمینه در خمار خجل

Фиканда муҳра ба шшдри марои туҳидастӣ

فکنده مهره به ششدر مرا تهیدستی

Нишастаам зи ҳарифони бади қимори хаҷал

نشسته ام ز حریفان بد قمار خجل

Дили фусурда маро карда зи оби дидаи хеш

دل فسرده مرا کرده ز آب دیدهٔ خویش

Чу тухми сӯхта , аз абри навбаҳори хаҷал

چو تخم سوخته، از ابر نوبهار خجل

На дасти уқдаи гушойӣ на завқи таслимӣ

نه دست عقده گشایی نه ذوق تسلیمی

Чу ман мабод кас аз ҷабру ихтиёри хаҷал

چو من مباد کس از جبر و اختیار خجل

Ба ин ду қатра ӣ хӯн мекунам гули афшонӣ

به این دو قطره ی خون می کنم گل افشانی

Агар нигарадам аз он нозанини савори хаҷал

اگر نگردم از آن نازنین سوار خجل

Гулӯии ташнаи ман мавҷи хез кавсар шуд

گلوی تشنه من موج خیز کوثر شد

Чаро набошам аз он теғи обдори хаҷал ?

چرا نباشم از آن تیغ آبدار خجل؟

Худоиро лаби паймона бар лабам доред

خدای را لب پیمانه بر لبم دارید

Гарони хуморам ва аз дасти раъшаи дори хаҷал

گران خمارم و از دست رعشه دار خجل

Чаҳ шукрҳо ки надорам з бе саранҷомӣ

چه شکرها که ندارم ز بی سرانجامی

Чу дигарон ним аз рӯй рӯзгори хаҷал

چو دیگران نیم از روی روزگار خجل

Ба зери теғи ту аз шарми ношкибоиӣ

به زیر تیغ تو از شرم ناشکیبایی

Чу шамъ май газами ангушт зинҳор хаҷал

چو شمع می گزم انگشت زینهار خجل

На дил ба ҷо ва на дайн , то кунам нисор , ҳазин

نه دل به جا و نه دین، تا کنم نثار، حزین

Нишастаам ба сари роҳи интизори хаҷал

نشسته ام به سر راه انتظار خجل