Сар то қадам аз хӯни ҷигар , ғайрати боғам

سر تا قدم از خون جگر، غیرت باغم

Гулрангтар аз лола буд пунбаи доғам

گلرنگ تر از لاله بود پنبهٔ داغم

Дар майкадаи дард , чу ман нест ҳарифӣ

در میکدهٔ درد، چو من نیست حریفی

Ҷӯшад зи лаби хеш чу тбхолаҳи аёғм

جوشد ز لب خویش چو تبخاله ایاغم

Дорам дилии озурдатар аз хотири маҷнӯн

دارم دلی آزرده تر از خاطر مجنون

Ошуфтатар аз турраи Лайлии сети димоғам

آشفته تر از طرهٔ لیلی ست دماغم

То шӯр ҷунун дошт дилам , дарди яке буд

تا شور جنون داشت دلم، درد یکی بود

Аз ишқ , прошўбтр афтод фироқам

از عشق، پرآشوبتر افتاد فراغم

Саргаштагӣами баради зи раҳи роҳнамо ро

سرگشتگیم برد ز ره راهنما را

Сад Хизри дарин бодия гум шуд ба суроғам

صد خضر درین بادیه گم شد به سراغم

Минқор буриданд зи мурғони чамани сайр

منقار بریدند ز مرغان چمن سیر

Хотир чаҳ кушояди зи навосанҷӣ зоғам

خاطر چه گشاید ز نوا سنجی زاغم

Афзуди ҳазини оташами афсонаи носеҳ

افزود حزین آتشم افسانهٔ ناصح

Чун лолаи азин бод барафрӯхт чароғам

چون لاله ازین باد برافروخت چراغم