Тарсам ки парешон шавад аз нолаи ғуборам

ترسم که پریشان شود از ناله غبارم

Дар кӯии ту хомӯшӣ аз онаст шиорам

در کوی تو خاموشی از آن است شعارم

Ин муждаи зи ман бол фишонон чаман ро

این مژده ز من بال فشانان چمن را

Кунҷи қафаси имсоли гузаштаи сети баҳорам

کنج قفس امسال گذشته ست بهارم

Норас нигаҳӣ дидаму ошуфтаи терми сохт

نارس نگهی دیدم و آشفته ترم ساخت

Соқӣ мекам доду фузуни гашти хуморам

ساقی می کم داد و فزون گشت خمارم

Пайдост ки хоҳӣ ба сар турбатам омад

پیداست که خواهی به سر تربتم آمد

Чун дил натапад бе сабабии санги мазорам

چون دل نتپد بی سببی سنگ مزارم

эй субҳи биёи ҳам нафасам бош замонӣ

ای صبح بیا هم نفسم باش زمانی

Шояд ба сафо бо ту дамӣ чанд барорам

شاید به صفا با تو دمی چند برآرم

Маҳвем ҳазин аз дил чун оинаи хеш

محویم حزین از دل چون آینه خویش

Афтода ба дидори парастии сару корам

افتاده به دیدار پرستی سر و کارم