Гарони афтодаи лангар , кӯҳи дарди синаи Фрсо ро

گران افتاده لنگر، کوه درد سینه فرسا را

Худо сабрӣ диҳад дилҳои аз ҷои рафтаи мо ро

خدا صبری دهد دلهای از جا رفتهٔ ما را

Ба маҷнӯн танг шуд дашти ҷунун , аз шӯр савдоем

به مجنون تنگ شد دشت جنون، از شور سودایم

Ба ҳам печади сар шӯридаам , домони саҳро ро

به هم پیچد سر شوریده ام، دامان صحرا را

Таби гармӣ чу шамъи доғи оташ талъатӣ дорам

تب گرمی چو شمع داغ آتش طلعتی دارم

Пар парвона созад набзи ман , дасти масеҳо ро

پر پروانه سازد نبض من، دست مسیحا را

Ба канъон , чашми покӣ дар суроғ хештан дорад

به کنعان، چشم پاکی در سراغ خویشتن دارد

намемонад ба кафи пероҳани Юсуф , Зулайхо ро

نمی ماند به کف پیراهن یوسف، زلیخا را

Диламро беқарорӣ дар бағал , ором ме гардад

دلم را بی قراری در بغل، آرام می گردد

Гарон лангар кунад тамкини ман , мавҷи сбкпо ро

گران لنگر کند تمکین من، موج سبکپا را

Ба ин шухӣ насузад ҳечкасро ахтари толеъ

به این شوخی نسوزد هیچکس را اختر طالع

Ки бахтами нили чашм захм шуд , зулфи шаби осо ро

که بختم نیل چشم زخم شد، زلف شب آسا را

Абаси носеҳи марои дасти тасаллӣ май наад бар дил

عبث ناصح مرا دست تسلّی می نهد بر دل

Наяндозад каф аз бетоқатӣ , шӯридаи дарё ро

نیندازد کف از بی طاقتی، شوریده دریا را

Ҳазин , аз хомаи ?ути хезад , сурӯши водии эмин

حزین ، از خامه ات خیزد، سروش وادی ایمن

Таҷаллӣ тавр месозад , неи оташи навоҳоро !

تجلی طور می سازد، نی آتش نواها را!