зи ҳинди тираи дил чун шамъи равшангар бурун рафтам

ز هند تیره دل چون شمع روشنگر برون رفتم

Ба пои худ ба ин шаҳри омадам бо сар бурун рафтам

به پای خود به این شهر آمدم با سر برون رفتم

Чу он шабнам ки гирад ҷазбаи хуршеди домонаш

چو آن شبنم که گیرد جذبهٔ خورشید دامانش

Сбкрўҳонаҳ бе имдоди болу пар бурун рафтам

سبکروحانه بی امداد بال و پر برون رفتم

Ба ман нагузошт даврони сабки сар , қӯти пое

به من نگذاشت دوران سبک سر، قوّت پایی

Чу мавҷ аз сина , зини дарёӣ белангар бурун рафтам

چو موج از سینه، زین دریای بی لنگر برون رفتم

Нагашт олӯдаи пастии ҳиммати домани покам

نگشت آلودهٔ پستیِّ همّت دامن پاکم

Азин олам чу хуршеди баланди ахтар бурун рафтам

ازین عالم چو خورشید بلند اختر برون رفتم

Чу шамъи базми кӯрон то ба кӣ беҳудаи бгдозм ?

چو شمع بزم کوران تا به کی بیهوده بگدازم؟

Ҳазин , аз кишвари гардуни дунпарвар бурун рафтам

حزین ، از کشور گردون دون پرور برون رفتم