Ақл давраст аз он ҷаҳон ки манам

عقل دور است از آن جهان که منم

Ишқ донад марои чунон ки манам

عشق داند مرا چنان که منم

Сираам дар қимори сарбозӣ

سره ام در قمار سربازی

Ҳбзои суд безиён ки манам

حبّذا سود بی زیان که منم

Чашми сӯрати ҳиҷоб агар нашавад

چشم صورت حجاب اگر نشود

Айн маънӣ шавад аён ки манам

عین معنی شود عیان که منم

Навбаҳорам хазон наме донад

نوبهارم خزان نمی داند

Хуррами ин боғу бӯстон ки манам

خرّم این باغ و بوستان که منم

Манам инак , чаҳ метавонад кард

منم اینک، چه می تواند کرد

Марг бо ҷони ҷовдон ки манам ?

مرگ با جان جاودان که منم؟

Бар серуми соя ҳумое ҳаст

بر سرم سایهٔ همایی هست

Мангар ин мушти устихон ки манам

منگر این مشت استخوان که منم

Чашм бар роҳи ҷилва Эй будам

چشم بر راه جلوه ای بودم

Зад ба дили ҳалқаи ногаҳон ки манам

زد به دل حلقه ناگهان که منم

Рамаи ақлу ҳуш ҳайрон аст

رمهٔ عقل و هوش حیران است

Гар Шуайбам вагар шубон ки манам

گر شعیبم و گر شبان که منم

Толеъу табъ кимиё донам

طالع و طبع کیمیا دانم

Булъаҷаби шуҳраи ниҳон ки манам

بوالعجب شهرهٔ نهان که منم

Ғайри Хизри қалами насохта тар

غیر خضر قلم نساخته تر

Лаби азин чашмаи равон ки манам

لب ازین چشمهٔ روان که منم

Хушкии машраби сарои худӣ

خشکی مشرب سرای خودی

Даври азин баҳр бекарон ки манам

دور ازین بحر بی کران که منم

Тиҳӣ аз бодаи каси надидаи ҳазин

تهی از باده کس ندیده حزین

Хусравонеи хами Муғон ки манам

خسروانی خم مغان که منم