Чу лола бо чамани ҳасану ишқ , хуаст маро

چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرا

Май муҷозу ҳақиқат ба як сабуаст маро

می مجاز و حقیقت به یک سبوست مرا

зи накҳати нафасам май дамади баҳор , ки дил

ز نکهت نفسم می‌دمد بهار، که دل

зи доғи ишқи ту чун нофаи мшкбўсти маро

ز داغ عشق تو چون نافه مشکبوست مرا

Ба гирди бому дирами дайр ва каъба ме гардад

به گرد بام و درم دیر و کعبه می‌گردد

Аз он замон ки ба даргоҳи ишқ , рӯаст маро

از آن زمان که به درگاه عشق، روست مرا

зи худ тиҳӣ шудаам чун неу зи нолаи пурм

ز خود تهی شده‌ام چون نی و ز ناله پرم

Хурӯши дарди ту печидаи дрглўсти маро

خروش درد تو پیچیده در گلوست مرا

Ақиқи сабр , забонам ба коми ҳасрати сӯхт

عقیق صبر، زبانم به کام حسرت سوخت

Макидан лаби лаъли ту , орзӯаст маро

مکیدن لب لعل تو، آرزوست مرا

Гадои ишқам ва ноед фурӯ ба меҳри серум

گدای عشقم و ناید فرو به مهر سرم

Май чу оташ сӯзанда дар сабуаст маро

می چو آتش سوزنده در سبوست مرا

Ба роҳ субҳ надорам чароғи дида , ҳазин

به راه صبح ندارم چراغ دیده، حزین

Ки доғ бар ҷигару сина бе руфӯаст маро

که داغ بر جگر و سینه بی‌رفوست مرا