Омухт чу ашками равиши раҳи сипарӣ ро

آموخت چو اشکم روش ره سپری را

Бастам ба миёни тӯшаи хунини ҷгарӣ ро

بستم به میان توشهٔ خونین جگری را

Дркўчаҳи дунёи гузари афтодаи гузаштам

درکوچهٔ دنیا گذر افتاده گذشتم

Пурвой нишастан набӯд раҳгузарӣ ро

پروای نشستن نبود رهگذری را

Дар маҳкамаи шаръи басират , ба гадоӣ

در محکمهٔ شرع بصیرت، به گدایی

Даъвӣ нарасад салтанат дар ба дарӣ ро

دعوی نرسد سلطنت در به دری را

Ҳирткдаҳ , ойӣна ошӯб надорад

حیرتکده، آیینهٔ آشوب ندارد

Ҷамъияти хосии сети парешони назарӣ ро

جمعیت خاصی ست پریشان نظری را

Бевосита натавон дар осӯда дилӣ зад

بی واسطه نتوان در آسوده دلی زد

Аз каф надиҳӣ робита бехабарӣ ро

از کف ندهی رابطهٔ بی خبری را

Сӯфӣ агар аз хирқаи براردи дили равшан

صوفی اگر از خرقه برآرد دل روشن

Пӯшад ба намад , оинаи равшаннигарӣ ро

پوشد به نمد، آینه روشن نگری را

Бигушоӣ забон , гӯши сухани каш чу биёбӣ

بگشای زبان، گوش سخن کش چو بیابی

Меҳри лаби хомӯш , алоҷаст , карӣ ро

مهر لب خاموش، علاج است، کری را

Бар дӯда калакам нашавад шефта , ҷоҳил

بر دوده کلکم نشود شیفته، جاهل

Бо серума сафойӣ набӯд , бебасарӣ ро

با سرمه صفایی نبود، بی بصری را

Ороиш гулзор накард абри баҳорӣ

آرایش گلزار نکرد ابر بهاری

Аз ашки ман омухти чамани ғозагарӣ ро

از اشک من آموخت چمن غازه گری را

Вомондаам аз роҳнўрдони сабки сайр

وامانده ام از راهنوردان سبک سیر

Тани бори гаронӣ шудаи ҷони сафарӣ ро

تن بار گرانی شده جان سفری را

Дили ҳавсилаи варзеду нами ашк фурӯ хӯрд

دل حوصله ورزید و نم اشک فرو خورد

То сайри намаки сохт , кабоби ҷгарӣ ро

تا سیر نمک ساخت، کباب جگری را

Мамнӯни сипеҳрам ки шиканҷи қафас ӯ

ممنون سپهرم که شکنج قفس او

Нагузошт ба дили ҳасрат беболу парӣ ро

نگذاشت به دل حسرت بی بال و پری را

Дар дӯда одам набӯд мардумии имрӯз

در دودهٔ آدم نبود مردمی امروز

Бар бод диҳад нохалаф , ирси падарӣ ро

بر باد دهد ناخلف، ارث پدری را

Шамшод чаҳ тобидаи абаси турраи даъвӣ

شمشاد چه تابیده عبث طرّهٔ دعوی

Зулфи ту шикастаи сети пару боли парӣ ро

زلف تو شکسته ست پر و بال پری را

Аз ҳайрати ин тарзи хиромӣ ки ту дорӣ

از حیرت این طرز خرامی که تو داری

Рафтор фаромӯш шавад Кебеки дарӣ ро

رفتار فراموش شود کبک دری را

Бар лаби нафасӣ беш ҳазин ту надорад

بر لب نفسی بیش حزین تو ندارد

Ҳангом видоъаст , чароғи саҳарӣ ро

هنگام وداع است، چراغ سحری را