Ситам , аз малики дил берун кунад фармонравоён ро

ستم، از ملک دل بیرون کند فرمانروایان را

Ситамгари душман бегона созад , ошноён ро

ستمگر دشمن بیگانه سازد، آشنایان را

Намояди давр бар коҳили қадам , наздикии манзил

نماید دور بر کاهل قدم، نزدیکی منزل

Раҳи хобидае дар пеш бошад , хуфтаи поён ро

ره خوابیده ای در پیش باشد، خفته پایان را

намегардад ба мардуми қадари марду мардумии равшан

نمی گردد به مردم قدر مرد و مردمی روشن

Ба номардон биафтад кор агар , марди озмоён ро

به نامردان بیفتد کار اگر، مرد آزمایان را

Калид аз чорасозӣ , бастагӣ ҳаргиз наме бинад

کلید از چاره سازی، بستگی هرگز نمی بیند

намеуфтад гиреҳ дар кори худ , мушкили гушойон ро

نمی افتد گره در کار خود، مشکل گشایان را

Ба пои нахли ҳирси худ , чу манъам арра нагузорад

به پای نخل حرص خود، چو منعم ارّه نگذارد

Чу савҳон мезанад , аз чини пешонии гадоён ро

چو سوهان می زند، از چین پیشانی گدایان را

Зиён , дунёи талаб аз паҳлавӣ пӯяндагӣ бинад

زیان، دنیا طلب از پهلوی پویندگی بیند

Ки рафтан давр месозад , раҳи рӯ бар қафоён ро

که رفتن دور می سازد، ره رو بر قفایان را

Ҳасудонро сукути мо , даҳони ёваи гӯи бандад

حسودان را سکوت ما، دهان یاوه گو بندد

зи хомӯшӣ тавон зад бахя , ин захми намоён ро

ز خاموشی توان زد بخیه، این زخم نمایان را

Навой мухталиф , чндонкаҳ аз тор ҷаҳот ояд

نوای مختلف، چندانکه از تار جهات آید

Баланд овоза созад , пардаи ваҳдати сароён ро

بلند آوازه سازد، پردهٔ وحدت سرایان را

Агар ҳарфӣ аз он зулфи мусалсал дар миён ояд

اگر حرفی از آن زلف مسلسل در میان آید

Шаб афсонаам , ҳаргиз нахоҳад дид поён ро

شب افسانه ام، هرگز نخواهد دید پایان را

Ба шаръи зуҳд , ҳақи хизмати шоиста Эй дорам

به شرع زهد، حقّ خدمت شایسته ای دارم

Ки раҳн бода кардам хирқаҳои порсоён ро

که رهن باده کردم خرقه های پارسایان را

Агар май доштам чун хор дар сарпанҷа , гироӣ

اگر می داشتم چون خار در سرپنجه، گیرایی

намедодам зи каф , домони ин гулгуни қабоён ро

نمی دادم ز کف، دامان این گلگون قبایان را

Надорад лиззати шўрбдгӣ дар паии пушаймонӣ

ندارد لذّت شوربدگی در پی پشیمانی

Ҷунуни дандони ниФшорд ба лаб , занҷири хоён ро

جنون دندان نیفشارد به لب، زنجیر خایان را

Ҳазин , аз лутфи ишқи сари фарози умед он дорам

حزین ، از لطف عشق سر فراز امّید آن دارم

Ки давр аз остони худ , насозад ҷабҳаи соён ро

که دور از آستان خود، نسازد جبهه سایان را