зи файзи обрӯ сабзаст , нахли муддаои ман

ز فیض آبرو سبز است، نخل مدعای من

Ба об хеш мегардад , чу гирдоби Осиёи ман

به آب خویش می گردد، چو گرداب آسیای من

Ба миъроҷии расонидаи сети сарвати сарфарозӣ ро

به معراجی رسانیده ست سروت سرفرازی را

Ки тарсам кӯтаҳ уфтад турра ӣ оҳи расои ман

که ترسم کوته افتد طره ی آه رسای من

намедонам ба дом кистам , лек ин қадар донам

نمی دانم به دام کیستم، لیک این قدر دانم

Ки дар хӯн зад гулистонро сФирошнои ман

که در خون زد گلستان را صفیرآشنای من

Ба азксрт намебошад далелии роҳи ваҳдат ро

به ازکثرت نمی باشد دلیلی راه وحدت را

Намояд ҳар сари хорӣ , чароғии пеши пои ман

نماید هر سر خاری، چراغی پیش پای من

Кушояди шоҳиди мақсӯдам , оғӯши иҷобат ро

گشاید شاهد مقصودم، آغوش اجابت را

Ҳазин аз сина чокаст миҳроби дуои ман

حزین از سینهٔ چاک است محراب دعای من