Болин ниҳодаам ба сари кӯии хештан

بالین نهاده ام به سر کوی خویشتن

Дорам сиррӣ чу ғунча ба зонуии хештан

دارم سری چو غنچه به زانوی خویشتن

Оғӯши доя , буд марои коми аждаҳо

آغوش دایه، بود مرا کام اژدها

Дар оташами зи хирагии хуии хештан

در آتشم ز خیرگی خوی خویشتن

Танҳо зи дӯстони ним имрӯзи шармсор

تنها ز دوستان نیم امروز شرمسار

Дорад фалаки марои хаҷал аз рӯй хештан

دارد فلک مرا خجل از روی خویشتن

Дастӣ з ҳамРаҳон набӯд зери бори мо

دستی ز همرهان نبود زیر بار ما

Овардаем зӯр ба бозуии хештан

آورده ایم زور به بازوی خویشتن

Дар мавҷи хези даҳри зи тӯфони ҳодисот

در موج خیز دهر ز طوفان حادثات

Чинӣ надидаем дар абрӯии хештан

چینی ندیده ایم در ابروی خویشتن

Ин ҷуръаҳои заҳр ки паймӯди рӯзгор

این جرعه های زهر که پیمود روزگار

Ширин намудем аз шаккарини хуии хештан

شیرین نمودم از شکرین خوی خویشتن

Дарюзаи пеши баҳри насиби ҳубоби бод

دریوزه پیش بحر نصیب حباب باد

Чун теғтар буд лабам аз ҷӯии хештан

چون تیغ تر بود لبم از جوی خویشتن

Набӯд назар ба серумаи мардум , сияҳи маро

نبود نظر به سرمهٔ مردم، سیه مرا

Чашм манасту хоки сркўии хештан

چشم من است و خاک سرکوی خویشتن

Дар панҷаи ғамӣ ки фишорад гулӯ , ҳазин

در پنجهٔ غمی که فشارد گلو، حزین

Дар ҳайратами зи калаки сухани гӯии хештан

در حیرتم ز کلک سخن گوی خویشتن