Хорам ки нест гулшани сӯрати сарои ман

خارم که نیست گلشن صورت سرای من

Даҳрам наме хирад ки надорад баҳоии ман

دهرم نمی خرد که ندارد بهای من

Гӯй на осмони сарпои хӯрда ман аст

گوی نه آسمان سرپا خوردهٔ من است

Рӯй фалак кабӯд шуд аз пушти пои ман

روی فلک کبود شد از پشت پای من

Овоза маро накунад бахти тираи паст

آوازهٔ مرا نکند بخت تیره پست

Дар серума чун нигоҳ нахобад садои ман

در سرمه چون نگاه نخوابد صدای من

Сайёрагони паии сипари корвони шавқ

سیّارگان پی سپر کاروان شوق

Раҳ гум кунанд агар нахурӯшад дароӣ ман

ره گم کنند اگر نخروشد درای من

Хуршеди оламами зи дили гарми ҷӯши хеш

خورشید عالمم ز دل گرم جوش خویش

Аз сардӣ замона нагардад ҳавои ман

از سردی زمانه نگردد هوای من

Рафтам зи худ чу дар дилам омад хаёли ту

رفتم ز خود چو در دلم آمد خیال تو

Танҳо нишастае туу холии сети ҷои ман

تنها نشسته ای تو و خالی ست جای من

Аз чорасозӣ дили худ оҷизами ҳазин

از چاره سازی دل خود عاجزم حزین

Кори маро ба худ нагузорад худои ман

کار مرا به خود نگذارد خدای من