Гӯшӣ нашунида сети сафир аз қафаси мо

گوشی نشنیده ست صفیر از قفس ما

Чун шамъ , ба лаб сӯхта ояд нафаси мо

چون شمع، به لب سوخته آید نفس ما

Бо қофилаи лолаи дарин дашт рафиқем

با قافلهٔ لاله درین دشت رفیقیم

Гулбонг хамӯшӣ сети фиғони ҷараси мо

گلبانگ خموشی ست فغان جرس ما

Кӯтоҳи сафирам , қафасамро бигзоред

کوتاه صفیرم، قفسم را بگذارید

Ҷое ки расад нола ба фарёдраси мо

جایی که رسد ناله به فریادرس ما

Дар пои сари хоряши халидаи сет чу булбул

در پا سر خاریش خلیده ست چو بلبل

Ҳар дил ки хурӯшад ба хароши нафаси мо

هر دل که خروشد به خراش نفس ما

Афтодаи ҳазин аз сари он зулфи расотар

افتاده حزین از سر آن زلف رساتر

Дар ҷилвагарӣ хома ӣ мишкӣни нафаси мо

در جلوه گری خامه ى مشکین نفس ما