Сабӯҳӣ аз чамани мастонаи пероҳан қабо карда

صبوحی از چمن مستانه پیراهن قبا کرده

Чу буии гули гузаштии такя бар дӯш сабо карда

چو بوی گل گذشتی تکیه بر دوش صبا کرده

Ба мағзи навбаҳор аз атри гесуи атсаи афканда

به مغز نوبهار از عطر گیسو عطسه افکنده

Димоғи ғунчаро аз буии сунбул мшксо карда

دماغ غنچه را از بوی سنبل مشکسا کرده

Ғизолони ҳарамро сар ба саҳро дода аз ваҳшат

غزالان حرم را سر به صحرا داده از وحشت

Нигоҳи серумаи соро оҳӯии дашт хто карда

نگاه سرمه سا را آهوی دشت ختا کرده

зи хати анбарин хуршедро дрмшктар баста

ز خط عنبرین خورشید را درمشک تر بسته

зи зулфи пари шикани сад уқда дар кор сабо карда

ز زلف پر شکن صد عقده در کار صبا کرده

Даҳанро дар латофати мавҷи гирдоб бақо гуфта

دهن را در لطافت موج گرداب بقا گفته

Камарро маънии борӣки девон адо карда

کمر را معنی باریک دیوان ادا کرده

Кабоби дили зи шӯри гуфтугӯят дар намаки хуфта

کباب دل ز شور گفتگویت در نمک خفته

Табассумро чу мавҷи накҳат май нашъаи зокрдаҳ

تبسم را چو موج نکهت می نشئه زاکرده

Ба кафи теғи тағофул , тарафи доман бар миёни баста

به کف تیغ تغافل، طرف دامن بر میان بسته

зи хӯн бе гуноҳони кӯии худро Карбало карда

ز خون بی گناهان کوی خود را کربلا کرده

зи абрӯи захмҳо бар тораки теғи қадари ронда

ز ابرو زخمها بر تارک تیغ قدر رانده

Ба мижгони рахнаҳо дар синаи тир қазо карда

به مژگان رخنه ها در سینهٔ تیر قضا کرده

Ҳаромами бод бе лаъли ту завқи мигсориҳо

حرامم باد بی لعل تو ذوق میگساریها

Ба ҷои бодаи хӯн дар соғарами соқӣ ба ҷо карда

به جای باده خون در ساغرم ساقی به جا کرده

Змўҷ май табассум дар лабати рашк шафақ гашта

زموج می تبسم در لبت رشک شفق گشته

Сабӯҳии зан ба ранги субҳи иироҳн қабо карда

صبوحی زن به رنگ صبح ییراهن قبا کرده

Гиребони чоку сархуши ҳамчуи наргиси ҷом май дар каф

گریبان چاک و سرخوش همچو نرگس جام می در کف

Чу гули таҳи перҳан , банди қабои ноз во карда

چو گل ته پیرهن، بند قبای ناز وا کرده

Каманди нози дргрдн , зи кокули масти раъное

کمند ناز درگردن، ز کاکل مست رعنایی

Ба тақрйви нигаҳ , чашми сияҳро фитна зо карда

به تقریب نگه، چشم سیه را فتنه زا کرده

Ҳазин аз ҳар сари мӯе равон дорад шати хӯнӣ

حزین از هر سر مویی روان دارد شط خونی

Наме доне ки мижгони ту бо ҷонаш чҳо карда

نمی دانی که مژگان تو با جانش چها کرده