Наме байнам касе аз ошнорўён ба ҷои монда

نمی بینم کسی از آشنارویان به جا مانده

Дар ин ғурбати ҳамин ойӣнаи зону ба мо монда

در این غربت همین آیینهٔ زانو به ما مانده

Ҷудо аз неъмати дидори он ширини даҳон , чашмам

جدا از نعمت دیدار آن شیرین دهان، چشمم

Тиҳӣ чун косаи дарюза дар дасти гадои монда

تهی چون کاسهٔ دریوزه در دست گدا مانده

Ба ҳасрат то кашид аз синаам сайёди пайкон ро

به حسرت تا کشید از سینه ام صیاد پیکان را

Дилам монад ба он ёрӣ ки аз ёрии ҷудои монда

دلم ماند به آن یاری که از یاری جدا مانده

зи домони висол ӯ баҳорӣ дар назар дорам

ز دامان وصال او بهاری در نظر دارم

Ки рангӣ бар кафи мижгон аз он гулгуни қабои монда

که رنگی بر کف مژگان از آن گلگون قبا مانده

намегардад дили сахташи тиҳӣ аз кӣнаи ошиқ

نمی گردد دل سختش تهی از کینه عاشق

зи мо то мушти хокии дркФи боди сабои монда

ز ما تا مشت خاکی درکف باد صبا مانده

Бро аз хирқа , эй фақри ҳумоюн , сарфарозӣ кун

برآ از خرقه، ای فقر همایون، سرفرازی کن

Ки давлати зибри бори миннати боли ҳумои монда

که دولت زبر بار منت بال هما مانده

ПроФшонӣ кун эй мурғи дили озода дар гулшан

پرافشانی کن ای مرغ دل آزاده در گلشن

Ки зоҳид аз радоу сбҳаҳ дар доми риёи монда

که زاهد از ردا و سبحه در دام ریا مانده

зи кори бастаи дил чун ҷараси пайвастаи нолонам

ز کار بسته دل چون جرس پیوسته نالانم

Хаҷал дар уқдаи ман нохуни мушкили гшои монда

خجل در عقدهٔ من ناخن مشکل گشا مانده

Ҳазини хастаи дилро эй муҳаббат хор нагузорӣ

حزین خسته دل را ای محبت خوار نگذاری

Ки ин мурғи парешони нағма , аз гулзорҳо монда

که این مرغ پریشان نغمه، از گلزارها مانده