Нӯшидаи чамани дардии ҷоми тарабаш ро

نوشیده چمن دردی جام طربش را

Бо домани гул пок намӯда сет , лабаш ро

با دامن گل پاک نموده ست، لبش را

Хуш кардаам эй дида ба пайванди дили хеш

خوش کرده ام ای دیده به پیوند دل خویش

Аз силсилаҳо , турраи олии насабаш ро

از سلسله ها، طرّه ٔ عالی نسبش را

Дар раҳгузари перҳан ар дида сифед аст

در رهگذر پیرهن ار دیده سفید است

Нагузоштаам дасти зи домон , талабаш ро

نگذاشته ام دست ز دامان، طلبش را

Ғамгини ним аҳволам агар ёр напурсад

غمگین نیم احوالم اگر یار نپرسد

Аз шамъ напурсида касе , тобу табаш ро

از شمع نپرسیده کسی، تاب و تبش را

Беруни зи сувидои дил мо натавон кард

بیرون ز سویدای دل ما نتوان کرد

Савдои сияҳи хонаи холи арабаш ро

سودای سیه خانهٔ خال عربش را

Фарёд , ки карданд ҷудо , талхи даҳонам

فریاد، که کردند جدا، تلخ دهانم

Аз сояи нахлӣ ки начедам рутабаш ро

از سایهٔ نخلی که نچیدم رطبش را

Бигирифт канор аз барам он моҳи саман бар

بگرفت کنار از برم آن ماه سمن بر

Каз пардаи дил бофта будам қсбш ро

کز پردهٔ دل بافته بودم قصبش را

Аз кӯтаҳӣ бахт набошад з чаҳ бошад ?

از کوتهی بخت نباشد ز چه باشد؟

Ранҷидаи зи мо ёр ва надонам сабабаш ро

رنجیده ز ما یار و ندانم سببش را

Дар дӯзах ишқем , агар ишқ гуноҳ аст

در دوزخ عشقیم، اگر عشق گناه است

Инсоф чаҳ шуд шуъла фурӯз ғазабашро ?

انصاف چه شد شعله فروز غضبش را؟

Корӣ ба тамошои гул ва лола надорем

کاری به تماشای گل و لاله نداریم

Хуш кардаам аз боғ , шароби ънбш ро

خوش کرده ام از باغ، شراب عنبش را

Шуд тираи дил , аз тирагии рӯзи фироқат

شد تیره دل، از تیرگی روز فراقت

Бераҳм бигӯ чун ба сари ореми шабашро ?

بی رحم بگو چون به سر آریم شبش را؟

Шӯридаи сари андохт ба саҳрои қиёмат

شوریده سر انداخت به صحرای قیامت

Девонаи саҳрои ту , шӯру шағабаш ро

دیوانهٔ صحرای تو، شور و شغبش را

Беаслу насаб , бўолбшри эҷод аз он шуд

بی اصل و نسب، بوالبشر ایجاد از آن شد

То аз гуҳари хеши тарозади ҳасбаш ро

تا از گهر خویش طرازد حسبش را

Шавқи ту ҳазин , азкшши каъба гул нест

شوق تو حزین ، ازکشش کعبهٔ گل نیست

Дили каъба ишқаст , нигаҳдори адабаш ро

دل کعبهٔ عشق است، نگهدار ادبش را