Гоҳе ба нигоҳии дили мо шод накардӣ
گاهی به نگاهی دل ما شاد نکردی
Ҳайф аз ту ки вайронае обод накардӣ
حیف از تو که ویرانه ای آباد نکردی
Сад бори зи гулзор хазон рафт ва гул омад
صد بار ز گلزار خزان رفت و گل آمد
Венаи мурғи асир аз қафас озод накардӣ
وین مرغ اسیر از قفس آزاد نکردی
эй хусрави ширини даҳанони ин на вафо буд
ای خسرو شیرین دهنان این نه وفا بود
Як раҳи гузарии ҷониб Фарҳод накардӣ
یک ره گذری جانب فرهاد نکردی
Бар хеши мбол эй шаҷари водии эмин
بر خویش مبال ای شجر وادی ایمن
Як ҷилва чу он ҳасан худодод накардӣ
یک جلوه چو آن حسن خداداد نکردی
Кӣ биҳдаҳи дил дар бағали хеш тавон дошт
کی بیهده دل در بغل خویش توان داشت
Гар ҷилва дар ин шиша призод накардӣ ?
گر جلوه در این شیشه پریزاد نکردی؟
Доғам ки чаро хӯни марои рехти тағофул
داغم که چرا خون مرا ریخت تغافل
Мардум ки чаро он мижа ҷаллод накардӣ
مردم که چرا آن مژه جلّاد نکردی
Аз сайр чаҳ файз ар набӯд роҳи хатарнок ?
از سیر چه فیض ار نبود راه خطرناک؟
эй шамъи шабии рӯ ба раҳ бод накардӣ
ای شمع شبی رو به رَهِ باد نکردی
Бояд зи ту омухти ҳазини рашки муҳаббат
باید ز تو آموخت حزین رشک محبت
Лабрези фиғон будӣ ва фарёд накардӣ
لبریز فغان بودی و فریاد نکردی