Туу зуҳди хушки зоҳид , ману ишқ ва май парастӣ

تو و زهد خشک زاهد، من و عشق و می پرستی

Туу айшу ҳӯшёрӣ , ману гиряҳои мастӣ

تو و عیش و هوشیاری، من و گریه های مستی

Сар брҳмн надорад , дил бе вафоаши нозам

سر برهمن ندارد، دل بی وفاش نازم

Санамӣ ки барад аз дили ҳаваси худопарастӣ

صنمی که برد از دل هوس خداپرستی

Ба раҳ вафо барояд чаҳ зи бахти кӯтаҳи мо ?

به ره وفا برآید چه ز بخت کوته ما؟

Мижаи тугар ба дилҳо накунад дроздстӣ

مژهٔ تو گر به دلها نکند درازدستی

зи ҳаёти он қадр ғам будам ки гар бихоҳад

ز حیات آنقدر غم بودم که گر بخواهد

Дар нестии براردи дилам аз ғубор ҳастӣ

در نیستی برآرد دلم از غبار هستی

Сари ҳиммати ту гирдам ба ҳазини хастаи ҷони рез

سر همّت تو گردم به حزین خسته جان ریز

Таҳи ҷуръаи нигоҳӣ ба закот май парастӣ

ته جرعهٔ نگاهی به زکات می پرستی