Ифшоанд насими саҳарии зулфи нигорӣ

افشاند نسیم سحری زلف نگاری

Май хости димоғи дили мо , буии баҳорӣ

می خواست دماغ دل ما، بوی بهاری

То бахти насиби назари пок ки созад

تا بخت نصیب نظر پاک که سازد

Бардошти сабо аз сари кӯии ту ғуборӣ

برداشت صبا از سر کوی تو غباری

Бефоида рафт , он ҳамаи ашкӣ ки фишондам

بی فایده رفت، آن همه اشکی که فشاندم

Сероб накардам гули боғӣ , сари хорӣ

سیراب نکردم گل باغی، سر خاری

Дар мамлакати толеъи мо , субҳ нахандад

در مملکت طالع ما، صبح نخندد

Моиему саводи сари зулфу шаби торӣ

ماییم و سواد سر زلف و شب تاری

Бимаст ки бепарда кунам фоши ғамат ро

بیم است که بی پرده کنم فاش غمت را

Ҳиҷрон ту нагузошт ба дили сабру қарорӣ

هجران تو نگذاشت به دل صبر و قراری

Ёр аз назари андохт , дили зори ҳазин ро

یار از نظر انداخت، دل زار حزین را

эй нола бедард , наомад зи ту корӣ

ای نالهٔ بی درد، نیامد ز تو کاری