эй сӯхтаи ишқ чаро кам зи сапандӣ ?

ای سوختهٔ عشق چرا کم ز سپندی؟

Аз хеши буруни ой ба ёҳуии баландӣ

از خویش برون آی به یاهوی بلندی

Бар хеши нболим ба дарвешӣу шоҳӣ

بر خویش نبالیم به درویشی و شاهی

Бар дӯш надорем пилосӣу прндӣ

بر دوش نداریم پلاسی و پرندی

Бо сӯхтаи ҷонон чаҳ кунад оташи дӯзах

با سوخته جانان چه کند آتش دوزخ

Ман сохтаам бо таби ҳиҷрони ту чанде

من ساخته ام با تب هجران تو چندی

Мардӣ буд аз нафаси хатарноки гузаштан

مردی بود از نفس خطرناک گذشتن

Збни хандақи оташ , бҷҳоними самандӣ

زبن خندق آتش، بجهانیم سمندی

Гуфтӣ ки ҳазин дар ғами мо , ҳол дилат чист ?

گفتی که حزین در غم ما، حال دلت چیست؟

Оташ ба дил сӯхтаам боз фикандӣ

آتش به دل سوخته ام باز فکندی