Бар дидаи кашами серумаи зи хоки кафи пое

بر دیده کشم سرمه ز خاک کف پایی

Шояд ки диҳад ашки марои ранги ҳиное

شاید که دهد اشک مرا رنگ حنایی

Май дар қадаҳу боди сабо бар сар лутф аст

می در قدح و باد صبا بر سر لطف است

Дорад чамани имрӯзи аҷаби обу ҳавоӣ

دارد چمن امروز عجب آب و هوایی

Давлати талабӣ , домани дилро мада аз даст

دولت طلبی، دامن دل را مده از دست

Шояд ки бурун ояд азин байзаи ҳумое

شاید که برون آید ازین بیضه همایی

Нолидани булбули зи нави омӯзӣ ишқ аст

نالیدن بلبل ز نو آموزی عشق است

Ҳаргиз нашунидем зи парвонаи садое

هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی

Карда сети баҳори аҷабии хори биёбон

کرده ست بهار عجبی خار بیابان

Аз дашти гузаштаи сети магари обилаи пое

از دشت گذشته ست مگر آبله پایی

Дода сети ғамат , рухсати шабгир ба оҳам

داده ست غمت، رخصت شبگیر به آهم

Шояд расад ин қосид бедард ба ҷое

شاید رسد این قاصد بی درد به جایی

Худро бирасонед ба ёрони сабки пай

خود را برسانید به یاران سبک پی

намеояд азин қофилаи овоз дарое

می آید ازین قافله آواز درایی

Гулшан ба насимӣ шаканд аҳди ҳазорон

گلشن به نسیمی شکند عهد هزاران

Дар кишвар хубон набӯд расми вафое

در کشور خوبان نبود رسم وفایی

Давр аз гули рӯят нафасӣ нест ҳазин ро

دور از گل رویت نفسی نیست حزین را

Мондаи сет ба ҷо , булбул бебаргу навое

مانده ست به جا، بلبل بی برگ و نوایی