Ба сар густарда дорад зилли олӣ , хайли нозаш ро

به سر گسترده دارد ظلّ عالی، خیل نازش را

мухиллади бод ё раби соя , мижгони дарозаш ро

مخلّد باد یا رب سایه، مژگان درازش را

Фусуни ошиқии мост бо холу хами зулфаш

فسون عاشقیّ ماست با خال و خم زلفش

Ки бозӣ метавонад барад , мори муҳраи бозашро ?

که بازی می تواند برد، مار مهره بازش را؟

Қабули саҷдаро лозим буд , миҳроби абрӯе

قبول سجده را لازم بود، محراب ابرویی

Ба кеши ман қазо бояд кунад зоҳиди намозаш ро

به کیش من قضا باید کند زاهد نمازش را

Ҳануз он шамъ бепарво , набӯдаш маҳфили афрӯзӣ

هنوز آن شمع بی پروا، نبودش محفل افروزی

Ки аз дили доштами парвонаи сӯзу гудозаш ро

که از دل داشتم پروانهٔ سوز و گدازش را

Баради ушшоқро фарёди ман то каъбаи кӯяш

برد عشّاق را فریاد من تا کعبهٔ کویش

Ҳаддӣ шуд нолаам , саҳрои навардони ҳиҷозаш ро

حدی شد ناله ام، صحرا نوردان حجازش را

Ману нақши қадам , дркўӣ ӯ зодем , ҳам толеъ

من و نقش قدم، درکوی او زادیم، هم طالع

Сарои пои як ҷабин саҷдаам , хоки ниёзаш ро

سرا پا یک جبین سجده ام، خاک نیازش را

Ба дилтангии хушам каз парда бар ноед ғами ишқаш

به دلتنگی خوشم کز پرده بر ناید غم عشقش

Чу бӯ , дар парда пинҳон кардаам аз рашк , розаш ро

چو بو، در پرده پنهان کرده ام از رشک، رازش را

Мурассаъи кор , аз лухти дили шўрндаҳ сар дорам

مرصع کار، از لخت دل شورنده سر دارم

Шиканҳои парешони турраи сунбули тарозаш ро

شکن های پریشان طرّهٔ سنبل طرازش را

Надорам шиква дар роҳи муҳаббат аз сари хорӣ

ندارم شکوه در راه محبّت از سر خاری

Ба пой бехабар тай кардаам шебу фарозаш ро

به پای بی خبر طی کرده ام شیب و فرازش را

Ҳавас дорад ки созад тори ҷони пайванд ҳар мӯяш

هوس دارد که سازد تار جان پیوند هر مویش

Агар Маҳмӯд май баради сари зулфи Аёзаш ро

اگر محمود می برّد سر زلف ایازش را

Ҳазин аз нолаи хомаши гашту таҳсинии нафармудӣ

حزین از ناله خامش گشت و تحسینی نفرمودی

Ба ин ҷодўдмиҳо , хомаи афсонаи созиш ро

به این جادودمی ها، خامه افسانه سازش را