намемонад ба Миср аз перҳан , ҷузи тӯҳмати чокӣ

نمی ماند به مصر از پیرهن، جز تهمت چاکی

Сифедӣ мекунад дар роҳи шавқаш , дидаи покӣ

سفیدی می کند در راه شوقش، دیدهٔ پاکی

Ба дасти кӯтаҳи ҳиммати баланди хеш май нозам

به دست کوته همّت بلند خویش می نازم

Ки аз дунё , ба чашми аҳл дунё зад кафи хокӣ

که از دنیا، به چشم اهل دنیا زد کف خاکی

Дар оташ мегирифтам хирмани ҳасрати насибон ро

در آتش می گرفتم خرمن حسرت نصیبان را

Гар аз сомон ҳастӣ , дар бисотам буд хошокӣ

گر از سامان هستی، در بساطم بود خاشاکی

Ғубор аз турбати ман то қиёмат мекашад боло

غبار از تربت من تا قیامت می کشد بالا

Ки рӯзӣ , будам аз афтодагони қади чолокӣ

که روزی، بودم از افتادگان قد چالاکی

зи буии хӯни ман , май дар раг махмур ме ояд

ز بوی خون من، می در رگ مخمور می آید

Хадангӣ хӯрдаам , аз бодаи паймои чашм бе бокӣ

خدنگی خورده ام، از باده پیما چشم بی باکی

Биё дар кӯии ишқ ва раҳн мекун дафтари дил ро

بیا در کوی عشق و رهن می کن دفتر دل را

Ки дар Юнони замини ақл , набӯд соҳиби идрокӣ

که در یونان زمین عقل، نبود صاحب ادراکی

зи хуршеди қиёмат , нест бокӣ , мепрессатон ро

ز خورشید قیامت، نیست باکی، می پرستان را

Баради моро шароби бихўдӣ , то сояи токӣ

برد ما را شراب بیخودی، تا سایهٔ تاکی

Ба пои шамъи худ , чун шуълаи ҷувола май рақсад

به پای شمع خود، چون شعلهٔ جواله می رقصد

зи оташи талъатон , парвона зад ҷоми трбнокӣ

ز آتش طلعتان، پروانه زد جام طربناکی

Шкорондози моро , токӣ уфтад раҳм дар хотир

شکارانداز ما را، تاکی افتد رحم در خاطر

Раҳгӣ дорему шамшерӣ , сиррӣ дорему фитрокӣ

رگی داریم و شمشیری، سری داریم و فتراکی

Ба барги лолаи хуршеди маҳшар , шабнам ифшоанд

به برگ لالهٔ خورشید محشر، شبنم افشاند

Гули доғӣ ки дорад дар назар , рӯй ърқнокӣ

گل داغی که دارد در نظر، روی عرقناکی

Фурӯғи шамъи ҷон , шуд дар тани олӯдаи зулмоне

فروغ شمع جان، شد در تن آلوده ظلمانی

Ки бояд партави фонӯсро , пероҳани покӣ

که باید پرتو فانوس را، پیراهن پاکی

Муқайяд беш азин натавон ба зиндони бадан бӯдан

مقیّد بیش ازین نتوان به زندان بدن بودن

Бикаш сари азгрибон , тобҳкӣ чун дона дар хокӣ ?

بکش سر ازگریبان، تابهکی چون دانه در خاکی؟

Гар аз дили зиндагони машрабӣ , дар зулмати шаб ҳо

گر از دل زندگان مشربی، در ظلمت شب ها

зи оби зиндагонӣ сулҳ кун , бо чашми намнокӣ

ز آب زندگانی صلح کن، با چشم نمناکی

Ман он дарёи кашам каз бода серобӣ наме донам

من آن دریا کشم کز باده سیرابی نمی دانم

Қаноат мекунад аз ток , зоҳидгар ба мисвокӣ

قناعت می کند از تاک، زاهد گر به مسواکی

Ҳазин аз инфеъоли ман , нахоҳад шуд сифеди онҷо

حزین از انفعال من، نخواهد شد سفید آنجا

Гар субҳи қиёматро , намоями синаи чокӣ

گر صبح قیامت را، نمایم سینهٔ چاکی