Барадам ба лаҳад зон рухи афрӯхта , доғӣ

بردم به لحد زان رخ افروخته، داغی

Ҳоҷат набӯд турбати моро ба чароғӣ

حاجت نبود تربت ما را به چراغی

Гар хушки лабам , бодҳкши соғари ишқам

گر خشک لبم، بادهکش ساغر عشقم

Дилро ба лаб , аз ҳргли доғии сети аёғӣ

دل را به لب، از هرگل داغی ست ایاغی

Кайфият саҳбост ба ҷоми сухани ман

کیفیت صهباست به جام سخن من

эй бодагусорон , бирасонед димоғӣ

ای باده گساران، برسانید دماغی

Роҳи сари он чашма ки гум кард Сикандар

راه سر آن چشمه که گم کرد سکندر

Мо то дар майхона расонадем суроғӣ

ما تا در میخانه رساندیم سراغی

Аз турбат мо мегузарад ёр , сбкбор

از تربت ما می گذرد یار، سبکبار

эй боркашони ғами дил , лобау лоғӣ

ای بارکشان غم دل، لابه و لاغی

Шамъӣ ки на дар партави рухсори ту сӯзад

شمعی که نه در پرتو رخسار تو سوزد

Дар дидаи парвонаи намояд , пари зоғӣ

در دیدهٔ پروانه نماید، پر زاغی

Васл ар набӯд , роҳи хаёл ту набаста сет

وصل ار نبود، راه خیال تو نبسته ست

Бозаст ба рӯй дили тангам , дар боғӣ

باز است به روی دل تنگم، در باغی

Доғи дили мо , аз нафаси гарми шукуфтаи сет

داغ دل ما، از نفس گرم شکفته ست

эй лола , ту афрӯхтҳои домани роғӣ

ای لاله، تو افروختهای دامن راغی

Пурсӣ чаҳ зи оташкадаи ишқ , ҳазинро ?

پرسی چه ز آتشکدهٔ عشق، حزین را؟

Зоҳид , ту ба роҳткдаҳи кунҷи фироқӣ

زاهد، تو به راحتکدهٔ کنجِ فراغی