Гар сина шавад сино , бетоб ва тавонистӣ

گر سینه شود سینا، بی تاب و توانستی

Тоби ман ва он ҷилва , маҳтобу ктонстӣ

تاب من و آن جلوه، مهتاب و کتانستی

Осон ба қаду ориз , ошиқи надиҳади дил ро

آسان به قد و عارض، عاشق ندهد دل را

Онии сети накӯёнро , дил дода азонстӣ

آنی ست نکویان را، دل داده ازآنستی

Он моҳи фалаки паймо , бинмуд шабии симо

آن ماه فلک پیما، بنمود شبی سیما

Чун ахтар аз он шабҳо , чашмами нгронстӣ

چون اختر از آن شبها، چشمم نگرانستی

Нагузошт марои ҳасрат , бо ҳиҷру висол ӯ

نگذاشت مرا حسرت، با هجر و وصال او

Акнӯн ман маҷнӯнро , на ин ва на онстӣ

اکنون من مجنون را، نه این و نه آنستی

Ҳайрати ман бесомон , аз моя дил дорам

حیرت من بی سامان، از مایهٔ دل دارم

Дар хоки ҳам аз чашмам , хунобаи рўонстӣ

در خاک هم از چشمم، خونابه روانستی

Аз марг наяндешам , ҷонгар ба ту пайвандад

از مرگ نیندیشم، جان گر به تو پیوندد

Перӣ чаҳ зиён дорадгар ишқи ҷўонстӣ ?

پیری چه زیان دارد گر عشق جوانستی؟

Лутфи ту ҳаме бояд , то ҳиҷр карон гирад

لطف تو همی باید، تا هجر کران گیرد

Аз худ шудаам аммо , даврӣ ба мёнстӣ

از خود شده ام امّا، دوری به میانستی

Ҷам рафту Фаридуни ҳам , зини кохи ду дар берун

جم رفت و فریدون هم، زین کاخ دو در بیرون

Ин кулба ки май бинӣ , мироси кёнстӣ

این کلبه که می بینی، میراث کیانستی

Бо ориф рӯмӣ шуд , ҳам нағмаи ҳазин , калакам

با عارف رومی شد، هم نغمه حزین ، کلکم

Ин парда ки май санҷам , зон ҷони ҷҳонстӣ

این پرده که می سنجم، زان جان جهانستی