Сифед кард ғамати дидаҳои тори маро

سفید کرد غمت دیده های تار مرا

Буд сиёҳии зулфи ту рӯзгори маро

بود سیاهی زلف تو روزگار مرا

Чу шамъ , сӯзи дили худ маро тамом кунад

چو شمع، سوز دل خود مرا تمام کند

Ба дайгарӣ нагузорад ғами ту кори маро

به دیگری نگذارد غم تو کار مرا

з растхез нахезад зи ҷои магар ки дигар

ز رستخیز نخیزد ز جا مگر که دگر

Ҳавои гирди ту гаштан буд , ғубори маро

هوای گرد تو گشتن بود، غبار مرا

зи чашми масти туами як назар басаст вале

ز چشم مست توام یک نظر بس است ولی

Ҳазор майкада ме, нашканад хумори маро

هزار میکده می، نشکند خمار مرا

Дағали мбоз ки ҳаргиз хароб натавон кард

دغل مباز که هرگز خراب نتوان کرد

зи фили масти ситам , аҳди устувори маро

ز فیل مست ستم، عهد استوار مرا

Чу зулф , риштаи гулдастаи миён ту шуд

چو زلف، رشتهٔ گلدستهٔ میان تو شد

Вафои пар аз гул ҳасрат кунад канори маро

وفا پر از گل حسرت کند کنار مرا

Ҳамеша решаи нахлами зи гиря буд дар об

همیشه ریشهٔ نخلم ز گریه بود در آب

Сумуми ҳиҷри фурӯи рехт , баргу бори маро

سموم هجر فرو ریخت، برگ و بار مرا

з тундбод наларзад , чу шох сангин шуд

ز تندباد نلرزد، چو شاخ سنگین شد

Давост ратли гарон , дасти раъшаи дори маро

دواست رطل گران، دست رعشه دار مرا

Ба шамъи водӣ эмин гушӯд дида кулем

به شمع وادی ایمن گشود دیده کلیم

Надида буд магари оташини изори маро ?

ندیده بود مگر آتشین عذار مرا؟

Кунад шукуфа ӣ бодом , хори мижгонам

کند شکوفه ی بادام، خار مژگانم

Ба чашми ман гузар уфтад агар , баҳори маро

به چشم من گذر افتد اگر، بهار مرا

Хумор дар сар ва чун чашми ёри беморам

خمار در سر و چون چشم یار بیمارم

Хабар диҳед зи ман , масти ҳӯшёри маро

خبر دهید ز من، مست هوشیار مرا

Хушам ки новаки он ғамза , хастааст ҳазин

خوشم که ناوک آن غمزه، خسته است حزین

Дили фигори маро , ҷон бе қарори маро

دل فگار مرا، جان بی قرار مرا