Чутар ҳаргиз нигарадед , аз май васли ту домон ҳо

چو تر هرگز نگردید، از می وصل تو دامان‌ها

зи махмурӣ буд хамёзае , чоки гиребон ҳо

ز مخموری بود خمیازه‌ای، چاک گریبان‌ها

Хаёли тавба , нақшӣ буд бар оби фаромӯшӣ

خیال توبه، نقشی بود بر آب فراموشی

Дар он аҳдӣ ки бо паймона мебастем паймон ҳо

در آن عهدی که با پیمانه می‌بستیم پیمان‌ها