Дӯш аз бар ёрӣ ки дилам шефта ӯст

دوش از بَرِ یاری که دلم شیفتهٔ اوست

Вази шарҳи камоли хирадаш , нотиқа лол аст

وز شرح کمال خردش، ناطقه لال است

Омад ба барам , қосиди фархундаи сурӯшӣ

آمد به برم، قاصد فرخنده سروشی

Бо номаи ъзбӣ , ки магари об зулол аст

با نامهٔ عذبی، که مگر آب زلال است

Назмаш натавон гуфт , ки силкии сети зи гавҳар

نظمش نتوان گفت، که سلکی ست ز گوهر

Ҳрстрӣ аз он дар назарами ақд лол аст

هرسطری از آن در نظرم عقد لآل است

Багушӯдаму брхўондм ва санҷидам ва дидам

بگشودم و برخواندم و سنجیدم و دیدم

Каз бандаи раҳе , ҳосили он нома , савол аст

کز بنده رهی، حاصل آن نامه، سؤال است

Комрўз , дарин ноҳияи ошиқи суханон ро

کامروز، درین ناحیه عاشق سخنان را

Ғавғо ба сари шеър ҷамоласт ва камол аст

غوغا به سر شعر جمال است و کمال است

Алқсаҳ , дртни масъалаи ёрони дўгрўҳнд

القصه، درتن مساله یاران دوگروهند

Дар ҳуҷҷати тарҷеҳи яке зини ду , ҷидол аст

در حجت ترجیح یکی زین دو، جدال است

Ин шеър падар оварад , он шеъри писар ро

این شعر پدر آورد، آن شعر پسر را

Иксў нашуд ин машғала , имрӯзи ду сол аст

یکسو نشد این مشغله، امروز دو سال است

Розӣ шудаанд он ҳамаи ёрони мҷодл

راضی شده اند آن همه یاران مجادل

Каз калаки ту ҳукмӣ ки расад , ваҳй мисол аст

کز کلک تو حکمی که رسد، وحی مثال است

Бикшод паии посухи санҷида , пари хеш

بگشاد پی پاسخ سنجیده، پر خویش

Симурғи хаёлам ки сипеҳраши таҳ бол аст

سیمرغ خیالم که سپهرش ته بال است

Маҷмӯъаи он ҳар ду , ба диққати нгрстм

مجموعهٔ آن هر دو، به دقّت نگرستم

Гар муъҷиза гуфтан натавон , саҳар ҳалол аст

گر معجزه گفتن نتوان، سحر حلال است

Дидам ки дуоту қалами он ду шаҳаншоҳ

دیدم که دوات و قلم آن دو شهنشاه

Дар мамлакати шавкаташони кӯс ва дўол аст

در مملکت شوکتشان کوس و دوال است

Он ҳар ду , ба фазли ояту бурҳони балоғат

آن هر دو، به فضل آیت و برهان بلاغت

Дар ҳиҷлаии он ҳар ду , призод хаёл аст

در حجله‎ی آن هر دو، پریزاد خیال است

Ғроиӣ ҳар матлаъашони меҳри сипеҳрии сет

غرّایی هر مطلعشان مهر سپهری ست

Серобӣ ҳар мисраашон , теғ мисол аст

سیرابی هر مصرعشان، تیغ مثال است

Шеъри шуъарое ки қаринанд ба эшон

شعر شعرایی که قرینند به ایشان

Нисбат ба гҳрснҷии он ҳар ду суфол аст

نسبت به گهرسنجی آن هر دو سفال است

Дар чанги дабирони қавии панҷа , қаламҳо

در چنگ دبیران قوی پنجه، قلمها

Пари печу хам , аз хиҷлати он ҳар ду , чу на?ил аст

پر پیچ و خم، از خجلت آن هر دو، چو نال است

Ҷамъ , он ҳамаи атқон ба латофат ки намӯда ?

جمع، آن همه اتقان به لطافت کِه نموده؟

Пеши дамашон , ғошия бар дӯш шимол аст

پیش دمشان، غاشیه بر دوش شمال است

Ҳар сафҳаи мишкӣни рақами он ду гуҳари санҷ

هر صفحهٔ مشکین رقم آن دو گهر سنج

Чун оризи хубон , ҳамаи хату ҳама хол аст

چون عارض خوبان، همه خط و همه خال است

Аммо чу касе дидаи инсофи кушояд

امّا چو کسی دیدهٔ انصاف گشاید

Ин матлаъи ман оинаи сидқ мақол аст

این مطلع من آینهٔ صدق مقال است

Дар шеъри ҷамол арча ҷамолӣ ба камол аст

در شعر جمال ارچه جمالی به کمال است

Аммо на ба зебои абкор камол аст

امّا نه به زیبایی ابکار کمال است

Лафзаш , ба сафои оинаи шоҳиди маънии сет

لفظش، به صفا آینهٔ شاهد معنی ست

Маънӣ ба шикваии сет ки тғроӣ ҷалол аст

معنی به شکوهی ست که طغرای جلال است

Ҳар нуктаи сарбаста ӯ нофаи мишкии сет

هر نکتهٔ سربستهٔ او نافهٔ مشکی ست

Ҳар нуқта ӯ , шӯхтар аз чашм ғизол аст

هر نقطهٔ او، شوختر از چشم غزال است

Файзи рақамаш , аз ттқи ғайб сурӯш аст

فیض رقمش، از تتق غیب سروش است

Мади қаламаш дар уфуқи фазл , ҳилол аст

مد قلمش در افق فضل، هلال است

Сад бори зи сартосари девонаши гузаштам

صد بار ز سرتاسر دیوانش گذشتم

Лайлии сет , ки сар то ба қадами ғанҷ ва даллол аст

لیلی ست،که سر تا به قدم غنج و دلال است

Дарюзагар ршҳаҳ ӯйанд , ҳарифон

دریوزه گر رشحهٔ اویند، حریفان

Алҳақ раги абри қаламаш баҳр навол аст

الحق رگ ابر قلمش بحر نوال است

Устоди сухан гарчи ҷамоласт валикин

استاد سخن گرچه جمال است ولیکن

Такмили ҳамон тарзу равиш , кор камол аст

تکمیل همان طرز و روش، کار کمال است

Таҳқиқ дар ақволи ду устод , ҳазин ро

تحقیق در اقوال دو استاد، حزین را

Инаст ки гуфтему ҷузи ин маҳз ҷидол аст

این است که گفتیم و جز این محض جدال است

Рои ҳамаи ин буд , ки халлоқи маъонӣ

رای همه این بود، که خلّاق معانی

Охир на хитоби вай аз асҳоб камол аст

آخر نه خطاب وی از اصحاب کمال است

Меъёри камолами ман ва бо ман дгарон ро

معیار کمالم من و با من دگران را

Дар пилаи мизони худ , андеша вабол аст

در پلهٔ میزان خود، اندیشه وبال است

Ин нома навиштам ба шаби ҳафтуми шавол

این نامه نوشتم به شب هفتم شوال

Моҳи ин ва ҳазор ва сад ва сӣ ва ду ба сол аст

ماه این و هزار و صد و سیّ و دو به سال است