Худовандо дарин деринаи манзил

خداوندا درین دیرینه منزل

Дарӣ нашнохтам ғайр аз дар дил

دری نشناختم غیر از در دل

Надонистам раҳеи ҷузи роҳи ишқат

ندانستم رهی جز راه عشقت

Гувоҳи ман , дили огоҳи ишқат

گواه من، دلِ آگاه عشقت

Барин дар , ҳалқа кардам чашми умед

برین در، حلقه کردم چشم امّید

Азин дар , рух нахоҳам тофт ҷовид

ازین در، رخ نخواهم تافت جاوید

Тавбаро аз ҷониби мағриби дарӣ

توبه را از جانب مغرب دری

На раҳи пайдо буд на роҳи паймо

نه رَه پیدا بود نه راه پیما

Маро шуд рӯзи дайру даври фарсанг

مرا شد روز دیر و دور فرسنگ

Гарони афтодаи бору боркаши ланг

گران افتاده بار و بارکش لنگ

Чаҳ ояд аз каф бедасту пое ?

چه آید از کف بی دست و پایی؟

зи раҳи вомондаи саргашта рое

ز رَه واماندهٔ سرگشته رایی

Кунун дарёб , кори афтодае ро

کنون دریاب، کار افتاده ای را

Забун магузор , зори афтодҳои ро

زبون مگذار، زار افتادهای را

зи пои афтодае аз хок бурдор

ز پا افتاده ای از خاک بردار

Дили азкФи додҳоиро зор магузор

دل ازکف دادهای را زار مگذار

Чунин расмаст , нхҷироФкнон ро

چنین رسم است، نخجیرافکنان را

Ки чун хстнд , сайди нотавон ро

که چون خستند، صید ناتوان را

зи хокаш , чуст баргиранду чолок

ز خاکش، چُست برگیرند و چالاک

Кунандаш зинати оғӯши фитрок

کنندش زینت آغوش فتراک

Дарин водии ман он сайди забунам

درین وادی من آن صید زبونم

Ки теғати азтрҳми рехти хӯнам

که تیغت ازترحّم ریخت خونم

Тапон дар хоку хӯнам , музтариби ҳол

تپان در خاک و خونم، مضطرب حال

Забон аз шарми ношойистагии лол

زبان از شرم ناشایستگی لال

Чу шамъи азпоӣ то сар , ашку оҳӣ

چو شمع ازپای تا سر، اشک و آهی

Ба роҳи марҳамат , оҷизи нигоҳӣ

به راه مرحمت، عاجز نگاهی

Ки гардад сояи густари нахли омол

که گردد سایه گستر نخل آمال

Кушояди пар , эй авҷи иқбол

گشاید پر، همای اوج اقبال

Ба ин хуш мекунам коми дили хеш

به این خوش می کنم کام دل خویش

Ки хоҳӣ баргирафтан , бсмли хеш

که خواهی برگرفتن، بسمل خویش

Валикини сабр кам , дили ношкибост

ولیکن صبر کم، دل ناشکیباست

Дарин як қатраи хӯн ошӯб дарёст

درین یک قطره خون آشوب دریاست

Дилӣ каз доғи даврӣ риш бошад

دلی کز داغ دوری ریش باشد

Агар зорӣ кунад узряш бошад

اگر زاری کند عذریش باشد

Ба даврии сохтан , кории сети душвор

به دوری ساختن، کاری ست دشوار

Дилӣ ё раб мабод аз ҳиҷри аФгор

دلی یا رب مباد از هجر افگار

Чу худ бардоштии аввали зи хокам

چو خود برداشتی اول ز خاکم

Дамидӣ дргрибон , рӯҳи покам

دمیدی درگریبان، روح پاکم

Ба рози худ амонат дор кардӣ

به راز خود امانت دار کردی

Диламро махзан асрор кардӣ

دلم را مخزن اسرار کردی

Дар охири ҳам , зи хок тира баргир

در آخر هم، ز خاک تیره برگیر

Раҳи оҷизи навозиҳо зи саргир

رَهِ عاجز نوازی ها ز سرگیر

Намӯдӣ шарт , мискини парварӣ ро

نمودی شرط، مسکین پروری را

Расонидӣ ба шоҳӣ , лашкарӣ ро

رسانیدی به شاهی، لشکری را

Чаҳ неъмат ҳо кашидӣ бе қиёсам

چه نعمت ها کشیدی بی قیاسم

Ба коми ҳақ неъмат ношиносам

به کام حقِّ نعمت ناشناسم

Чаҳ гавҳарҳо ки аз баҳри сахоят

چه گوهرها که از بحر سخایت

Фрўборид , Нитсаон атоят

فروبارید، نیسان عطایت

Таровушҳои файзатро карон нест

تراوش های فیضت را کران نیست

Шумори неъматати ҳад забон нест

شمار نعمتت حدِّ زبان نیست

зи хоби нестӣ бедор кардӣ

ز خواب نیستی بیدار کردی

Карам беҳад , ато бисёр кардӣ

کرم بی حد، عطا بسیار کردی

Дилӣ додӣ чу ҷоми ҷам , мусаффо

دلی دادی چو جام جم، مصفّا

Ҷамоли ғайбро мҷлои аўФо

جمال غیب را مجلای اوفا

Танӣ оростӣ зебоу танноз

تنی آراستی زیبا و طنّاز

Тилисмии сохтӣ бар махзани роз

طلسمی ساختی بر مخزن راز

Ба хоки анбоштами ойӣнаи хеш

به خاک انباشتم آیینهٔ خویش

Наполм хӯн чаҳ сон аз синаи хеш ?

نپالم خون چه سان از سینهٔ خویش؟

Шикофи афтода дар кохи тан аз ранҷ

شکاف افتاده در کاخ تن از رنج

Шикастамгар тилисм , анбоштами ганҷ

شکستم گر طلسم، انباشتم گنج

Хуши онкўи бишиканади зиндони тан ро

خوش آنکو بشکند زندان تن را

Вале чӣанд ба гулшани анҷуман ро

ولی چیند به گلشن انجمن را

Ман бетоқат , он каҷи нағмаи зоғам

من بی طاقت، آن کج نغمه زاغم

Ки мардӯди қафас , маҳрӯми боғам

که مردود قفس، محروم باغم

Танам аз нотавонӣ гашта ранҷур

تنم از ناتوانی گشته رنجور

Буд сарпанҷаам чун бҳлаҳ , бе зӯр

بود سرپنجه ام چون بهله، بی زور

зи кори афтодаи шаст новак андоз

ز کار افتاده شست ناوک انداز

зи соид шоҳбозм карда парвоз

ز ساعد شاهبازم کرده پرواز

Муяссар нест дигари сайди комам

میسر نیست دیگر صید کامم

намегардад шикорӣ , гирди домам

نمی گردد شکاری، گرد دامم

Чаҳ бошад ҳоли он саргаштаи сайёд

چه باشد حال آن سرگشته صیّاد

Ки умр аз каф диҳад дар ваҳшати обод ?

که عمر از کف دهد در وحشت آباد؟

Аҷал чун гардадаш ғофили гаулӯгир

اجل چون گرددش غافل گلوگیر

Нафас гардад ба кеши синааш тир

نفس گردد به کیش سینه اش تیر

Тиҳӣ бошад кафш , аз сайди мақсӯд

تهی باشد کفش، از صید مقصود

Камӣни беҳуда , съиши ҷумлаи нобӯд

کمین بیهوده، سعیش جمله نابود

Ба рангии ашки сурх аз дидаи ҷории сет

به رنگی اشک سرخ از دیده جاری ست

Ки рашки афзои гулҳои баҳории сет

که رشک افزای گلهای بهاری ست

Ғубор хотирам гардӣда анбӯҳ

غبار خاطرم گردیده انبوه

Ғамӣ дорам даруни сина чун кӯҳ

غمی دارم درون سینه چون کوه

Чаҳ файз аз зиндагонӣ метавон дид ?

چه فیض از زندگانی می توان دید؟

Ки накушояд дарӣ , аз субҳи умед

که نگشاید دری، از صبح امّید

Чаҳ ҳосили азтмошои рухи ҳур ?

چه حاصل ازتماشای رخ حور؟

Ба чашмӣ чун чароғи субҳ бе нур

به چشمی چون چراغ صبح بی نور

Чаҳ лиззати комро аз шукру шер ?

چه لذت کام را از شکر و شیر؟

Ки бошад заҳри ҷонкоҳаши гаулӯгир

که باشد زهر جانکاهش گلوگیر

Чаҳ осоиш , тан бемор дорад ?

چه آسایش، تن بیمار دارد؟

Ки паҳлу бар гул бехор дорад

که پهلو بر گُل بی خار دارد

Куҷо гирад қарори ошуфтаи булбул ?

کجا گیرد قرار آشفته بلبل؟

Ки дорад дргрибони хирмани гул

که دارد درگریبان خرمن گل

Чаҳ оташ карда соқӣ дар аёғм

چه آتش کرده ساقی در ایاغم

Ки марҳам , гашта зинҳории зи доғам

که مرهم، گشته زنهاری ز داغم

Мазан бар шишаи бенаӣами санг

مزن بر شیشهٔ بیناییم سنگ

Ки огоҳии зи аҳволи дили танг

که آگاهی ز احوال دل تنگ

Ҳаловати бахш , заҳри фурқатам ро

حلاوت بخش، زهر فرقتم را

Тасаллӣ кун дил бетоқатам ро

تسلّی کن دل بی طاقتم را

Висолат мекунад дилро тасаллӣ

وصالت می کند دل را تسلی

Буд меҳри лаби Мӯсо , таҷаллӣ

بود مهر لب موسی، تجلی

Ба олами қатраро бошад ҳамин ком

به عالم قطره را باشد همین کام

Ки дар оғӯш дарё гирад ором

که در آغوش دریا گیرد آرام

Забонамро азин густохи гӯйӣ

زبانم را ازین گستاخ گویی

Ба афви худ ато кун сурхи рӯе

به عفو خود عطا کن سرخ رویی

Чаҳ шуд , гар нестам лоиқ ба ҷавдат ?

چه شد، گر نیستم لایق به جودت؟

Ки мақсӯд аз харидан нест , судат

که مقصود از خریدن نیست، سودت

Карам ҳо кардае бар нописандон

کرم ها کرده ای بر ناپسندان

Нўозшҳостт , бо мустамандон

نوازشهاستت، با مستمندان

Чаҳ бок аз ноқбўлиҳои хешам ?

چه باک از ناقبولیهای خویشم؟

Ки ҳастӣ бениёз аз куфру кешам

که هستی بی نیاز از کفر و کیشم

Даҳонам чун садаф , аз бе навое

دهانم چون صدف، از بی نوایی

зи Нитсаон , Қатарҳои дорад гадоӣ

ز نیسان، قطرهای دارد گدایی

Ба олам то дар файзи ту боз аст

به عالم تا در فیض تو باز است

Кафи умедвориҳо фароз аст

کف امّیدواری ها فراز است

Агар бигзорем дар қаҳри ҷовид

اگر بگذاریم در قهر جاوید

намегардад дилам , як зарраи навмед

نمی گردد دلم، یک ذره نومید

Ба умедӣ , ки дар ҷону дил аз туаст

به امّیدی،که در جان و دل از توست

Ба ошӯбӣ ки дар обу гул аз туаст

به آشوبی که در آب و گل از توست

Ки бахшойии диламро файзи сармад

که بخشایی دلم را فیض سرمد

Ба сари хайли сарафрозон , Муҳамад

به سر خیل سرافرازان، محمّد