Шунидам шаҳаншоҳи гетии гушой

شنیدم شهنشاه گیتی گشای

Паямбари насаб , зилли адли худоӣ

پیمبر نسب، ظل عدل خدای

Трозндаҳи кишвари Касравӣ

طرازندهٔ کشور کسروی

Фрозндаҳи чатри Кайхусравӣ

فرازندهٔ چتر کیخسروی

Сафии сирати Мустафои марҳамат

صفی سیرت مصطفی مرحمت

Ризои тинату Муртазои мкрмт

رضا طینت و مرتضی مکرمت

Баин гавҳари дарҷи донишварӣ

بهین گوهر درج دانشوری

Блндохтри бурҷи дайни парварӣ

بلنداختر برج دین پروری

Музаффари ливои машйади асос

مظفّر لوای مشیّد اساس

Шаҳаншоҳи аббоси яздони сипос

شهنشاه عباس یزدان سپاس

АбоФри кишвари худои гузашт

ابافرّ کشور خدایی گذشت

Ба маъмураи раҳи барда аз тарафи дашт

به معموره ره برده از طرف دشت

Ки бо Караҷ , кини аду сӯз дошт

که با کرج، کین عدو سوز داشت

Нигаҳ , чун дурахши оташ афрӯз дошт

نگه، چون درخش آتش افروز داشت

Яке марди деҳқон дар он марғзор

یکی مرد دهقان در آن مرغزار

Фурӯхуфта буд , аз гузаргаи канор

فروخفته بود، از گذرگه کنار

Ба сари афсар аз даст ва аз хок , тахт

به سر افسر از دست و از خاک، تخت

Сараш бар бен сояи густар , дарахт

سرش بر بن سایه گستر، درخت

Дар он дам ки хайли сипаҳ май гузашт

در آن دم که خیل سپه می گذشت

Ту гуфтӣ ки дар ларзаи афтода , дашт

تو گفتی که در لرزه افتاده، دشت

Фурӯхуфта , аз хоб сар барграфт

فروخفته، از خواب سر برگرفت

Сипоси худованд афсар гирифт

سپاس خداوند افسر گرفت

Дуо гуфт ва хсрўстоиӣ намӯд

دعا گفت و خسروستایی نمود

Ки бодо ба коми ту , чархи кабӯд

که بادا به کام تو، چرخ کبود

Хушати боди ин фари фармондиҳӣ

خوشت باد این فر فرماندهی

Сарири киёнӣ , кулоҳи маӣ

سریر کیانی، کلاه مهی

Расед он ниёйиш чу шаҳро ба гӯш

رسید آن نیایش چو شه را به گوش

Фрўхўондши ин хусравонеи сурӯш

فروخواندش این خسروانی سروش

Ту хуши зӣ , ки осӯдатар аз манӣ

تو خوش زی، که آسودهتر از منی

Ба озодагии сарви ин гулшанӣ

به آزادگی سرو این گلشنی

Надорӣ ба дили фикргоҳу равоқ

نداری به دل فکرگاه و رواق

Ндонӣ чаҳ ранҷии сет , ин тумтароқ

ندانی چه رنجی ست، این طمطراق

Фузӯнии туро зебад ва кам маро

فزونی تو را زیبد و کم مرا

Туро шодии арзонӣу ғами маро

تو را شادی ارزانی و غم مرا

Ғами кишварӣ , бар дилат бор нест

غم کشوری، بر دلت بار نیست

Чу мо , зиндагӣ бар ту душвор нест

چو ما، زندگی بر تو دشوار نیست

Хабар нест озодаро аз асир

خبر نیست آزاده را از اسیر

Чу осӯдаи ҳоле , сари хеши гир

چو آسوده حالی، سر خویش گیر

Хурӯшед деҳқони огоҳи дил

خروشید دهقان آگاه دل

Ки эй меҳр , аз нури рояти хаҷал

که ای مهر، از نور رایت خجل

Ғам аз гардиш рӯзгорат мабод

غم از گردش روزگارت مباد

Згитӣ ба хотир ғуборат мабод

زگیتی به خاطر غبارت مباد

Тани осоеи ман з паҳлавӣ туаст

تن آسایی من ز پهلوی توست

Криҷи ман обод аз кӯй туаст

کریج من آباد از کوی توست

Агар ранҷ бар худ надории раво

اگر رنج بر خود نداری روا

Надорад раво , гетии ороми мо

ندارد روا، گیتی آرام ما

Брои хуш , ба ин ранҷи роҳати сиришт

برآ خوش، به این رنج راحت سرشت

Туро музди бодои зи яздон , биҳишт

تو را مزد بادا ز یزدان، بهشت