Биҳишт баринаст Эрони замин
بهشت برین است ایران زمین
Баситаши сулаймон ваашонро нигин
بسیطش سلیمان وشان را نگین
Биҳишти барин боди ҷонро ватан
بهشت برین باد جان را وطن
Мабодои нигин дар кафи аҳриман
مبادا نگین در کف اهرمن
Буд то бар афлок , тобандаи ҳўр
بود تا بر افلاک، تابنده هور
зи буму буриш , чашми бади боди давр
ز بوم و برش، چشم بد باد دور
Касе кӯ ба бениш буд дидаи вар
کسی کو به بینش بود دیده ور
Ҷаҳонро садаф донад , Эрони гуҳар
جهان را صدف داند، ایران گهر
Замини сархуш аз абр Нитсаон ӯст
زمین سرخوش از ابر نیسان اوست
Гуҳари хоки рег биёбон ӯст
گهر خاک ریگ بیابان اوست
Димоғи хирад , аз ҳавояш тар аст
دماغ خرد، از هوایش تر است
Нами чашмасорон ӯ , кавсар аст
نَمِ چشمه ساران او، کوثر است
Масеҳои хокаш ба тан ҷон диҳад
مسیحای خاکش به تن جان دهد
з ҳар хишт ӯ , нури имони дамад
ز هر خشت او، نور ایمان دمد
Назар дар тамошои он бум ва бар
نظر در تماشای آن بوم و بر
Буд чашми ёқӯб ва рӯй писар
بود چشم یعقوب و روی پسر
Ҳавояш май ноби ҳушёри дил
هوایش می ناب هشیار دل
Кабобаши ғизолони чину чгл
کبابش غزالان چین و چگل
Хазад буздилигар ба вайрона аш
خزد بزدلی گر به ویرانه اش
Кунад длдҳӣ , хоки мардона аш
کند دلدهی، خاک مردانه اش
Куҳани қалъаҳояш чу ҳсни фалак
کهن قلعه هایش چو حصن فلک
Кабӯтари мисолони бурҷаш , малик
کبوتر مثالان برجش، ملک
Саводаш буд дидаи рӯзгор
سوادش بود دیدهٔ روزگار
Як аз хонаи зодон ӯ навбаҳор
یک از خانه زادان او نوبهار
Гар аз фахр болад ба кайвон , кам аст
گر از فخر بالد به کیوان، کم است
Ки истахр ӯ тахтгоҳ ҷам аст
که اصطخر او تختگاه جم است
Фаридун , як аз хӯша чинон ӯст
فریدون، یک از خوشه چینان اوست
Сулаймони ҳам , аз хуш нишинон ӯст
سلیمان هم، از خوش نشینان اوست
Буд ларза , даркишвари рӯму рӯс
بود لرزه، درکشور روم و روس
зи рӯзӣ ки май кӯфти Ковӯси кӯс
ز روزی که می کوفت کاووس کوس
Куҳани кохаш , айвони Кайхусравии сет
کهن کاخش، ایوان کیخسروی ست
Камӣни тоқ ӯ , ғурфаи Касравии сет
کمین طاق او، غرفهٔ کسروی ست
Диҳад бесутунаш , зи Фарҳоди ёд
دهد بیستونش، ز فرهاد یاد
Ҳамон корпрдози ишқи Авестоад
همان کارپرداز عشق اوستاد
Буд ғунчаи лолае дар ҳисоб
بود غنچهٔ لاله ای در حساب
Ба домони алванд ӯ , офтоб
به دامان الوند او، آفتاب
Диҳад ҷӯии шераш , зи ширини нишон
دهد جوی شیرش، ز شیرین نشان
Шкрхизи хокаш буд Исфаҳон
شکرخیز خاکش بود اصفهان