Шунидам ки соҳибдилии поки далқ

شنیدم که صاحبدلی پاک دلق

Ҳадаф шуд ба таъни забонҳои халқ

هدف شد به طعن زبانهای خلق

Ниҳоданд дар ваии забони бдргон

نهادند در وی زبان بدرگان

Фитоданд дар пўстинши сегон

فتادند در پوستینش سگان

Ҷавонмардро вақт шӯрида шуд

جوانمرد را وقت شوریده شد

Ба наздики перии ҷаҳон дида шуд

به نزدیک پیری جهان دیده شد

Аз он бдқморон кҷбоз гуфт

از آن بدقماران کجباز گفت

Дғлбозии гмрҳон боз гуфт

دغلبازی گمرهان باز گفت

Дил ошуфта шуд пери омӯзгор

دل آشفته شد پیر آموزگار

Фурӯи рехти ашкаш чу абри баҳор

فرو ریخت اشکش چو ابر بهار

Шунидӣ чаҳ гуфт он писандидаи хуй ?

شنیدی چه گفت آن پسندیده خوی؟

Бигуфташ бирав шукр яздон бигӯӣ

بگفتش برو شکر یزدان بگوی

Бигӯ шукри ҳақи ошкор ва наҳуфт

بگو شکر حق آشکار و نهفت

Казон беҳтарии кат бидонадяш гуфт

کزان بهتری کت بداندیش گفت

Маро сӯхтан бояд ин куҳнаи далқ

مرا سوختن باید این کهنه دلق

Ки бадтар аз онам ки донанд халқ

که بدتر از آنم که دانند خلق

Ситояндам афзӯни зи маърӯфи крх

ستایندم افزون ز معروف کرخ

Расонанд даргоҳи кохам ба чарх

رسانند درگاه کاخم به چرخ

з ту шармсоранд бадгавҳарон

ز تو شرمسارند بدگوهران

Маро хиҷлатаст аз ситоишгарон

مرا خجلت است از ستایشگران

Биҳишт ту шуд тӯҳмати бадсигол

بهشت تو شد تهمت بدسگال

Маро дӯзахаст оташи инфеъол

مرا دوزخ است آتش انفعال

Марои чеҳра зардаст рӯзи умед

مرا چهره زرد است روز امید

Туро чеҳра сурхасту маҳзари сифед

تو را چهره سرخ است و محضر سفید