Фитодам шабӣ дар биёбони ҳӣ

فتادم شبی در بیابان حی

Намудем басии роҳ , саргаштаи тай

نمودم بسی راه، سرگشته طی

Шабии тираи дил чун сари зулфи ёр

شبی تیره دل چون سر زلف یار

Парешону дарҳам , ман аз рӯзгор

پریشان و درهم، من از روزگار

Басӣ пешам омад нишебу фароз

بسی پیشم آمد نشیب و فراز

Ки нодида будам ба умри дароз

که نادیده بودم به عمر دراز

Дар он дашт ҳайрат надидам раҳе

در آن دشت حیرت ندیدم رهی

Нҷстми нишонеи зи манзилгаҳӣ

نجستم نشانی ز منزلگهی

Асоси шикебе аз ҷой рафт

اساس شکیبایی از جای رفت

Ки ҳуш аз сару қӯт аз пой рафт

که هوش از سر و قوّت از پای رفت

зи саъйами фузун , кори дил хом шуд

ز سعیم فزون، کار دل خام شد

Забон чун ҷараси хушк дар ком шуд

زبان چون جرس خشک در کام شد

Ба гум карда роҳони тФсидаҳи ком

به گم کرده راهان تفسیده کام

Хати ҷода май бояду хати ҷом

خط جاده می باید و خطّ جام

Ниҳон буд шаб дар сиёҳӣ фақат

نهان بود شب در سیاهی فقط

Саводӣ нашуд равшан аз ин ду хат

سوادی نشد روشن از این دو خط

Дар он шӯраи зори қиёмати наҳиф

در آن شوره زار قیامت نهیب

Марои сӯхти гармои дӯзахи лаҳиб

مرا سوخت گرمای دوزخ لهیب

Зулол ҳаётам шуд андари муғок

زلال حیاتم شد اندر مغاک

Тапони аўФтодм чу моҳӣ ба хок

تپان اوفتادم چو ماهی به خاک

Гусаст аз тапиши тору пуди амл

گسست از تپش تار و پود امل

Гаулӯгир ҷон шуд паланги аҷал

گلوگیر جان شد پلنگ اجل

Кашокаш чу тори нафасро гусехт

کشاکش چو تار نفس را گسیخت

Ба рухсораам ршҳаҳ эй чанд рехт

به رخساره ام رشحه ای چند ریخت

Баромади фурӯхуфтаи чашмами зи хоб

برآمد فروخفته چشمم ز خواب

Ки равшан шавад чашми наргиси зи об

که روشن شود چشم نرگس ز آب

Чаҳ шудгар қазои дашнаи хӯн хор дошт ?

چه شد گر قضا دشنه خون خوار داشت؟

Ки саргаштагиҳо ба ман кор дошт

که سرگشتگی ها به من کار داشت

Ҳамоно ки фаррухи лақои Хизр буд

همانا که فرّخ لقا خضر بود

Ки гирди ғам аз чеҳра ам ме задуд

که گرد غم از چهره ام می زدود

Ба кафи ҷуръа Эй дошт кавсари сиришт

به کف جرعه ای داشت کوثر سرشت

Тамӯз маро карда ардии биҳишт

تموز مرا کرده اردی بهشت

Сабки ҷустам аз ҷои шӯридаи вор

سبک جستم از جای شوریده وار

Задам бӯса бар доманаш бе шумор

زدم بوسه بر دامنش بی شمار

Гирифтам сари остинаш ба чанг

گرفتم سر آستینش به چنگ

Биноледам онсон ки бгдохти санг

بنالیدم آنسان که بگداخت سنگ

Серумро гирифт аз карам дар канор

سرم را گرفت از کرم در کنار

Ғам аз дил равад , чун расад ғмгсор

غم از دل رود، چون رسد غمگسار

Ниҳоди он сафолини қадаҳ бар лабам

نهاد آن سفالین قدح بر لبم

Бромихт бо мавҷи кавсари табам

برآمیخت با موج کوثر تبم

Ғаму ранҷи дерина аз ёд рафт

غم و رنج دیرینه از یاد رفت

Ғуборӣ ки дил дошт бар бод рафт

غباری که دل داشت بر باد رفت