Шунидам ки яҳёи бен бармаки пагоҳ

شنیدم که یحیی بن برمک پگاه

Ба Бағдод медид арзи сипоҳ

به بغداد می دید عرض سپاه

Ҷавонӣ бидид аз ҳужаброни ҷанг

جوانی بدید از هژبران جنگ

Ки барбаста бар хинг , чарми паланг

که بربسته بر خنگ، چرم پلنگ

Зхомӣ бидон шеваи машъуф буд

زخامی بدان شیوه مشعوف بود

Намоиши кунони ҷилва Эй ме намӯд

نمایش کنان جلوه ای می نمود

з вазъаш барошуфт ва дидаш шигифт

ز وضعش برآشفت و دیدش شگفت

Дили пхаҳи мағзаш , рамидан гирифт

دل پخه مغزش، رمیدن گرفت

Бигуфто бигӯед ин хом ро

بگفتا بگویید این خام را

Наснҷидаи найранги айём ро

نسنجیده نیرنگ ایّام را

зи хомӣ чаҳ нозӣ ба ин пораи пӯст ?

ز خامی چه نازی به این پاره پوست؟

Агар пӯст аз мағз доне накӯаст

اگر پوست از مغز دانی نکوست

Нҳштнди ин бар паланги дурушт

نهشتند این بر پلنگ درشت

Чаҳ сони ашҳбтро бимонад ба пушт ?

چه سان اشهبت را بماند به پشت؟

Чунинаст расми хасисони даҳр

چنین است رسم خسیسان دهر

Ки аз камтар аз хеш гиранд баҳр

که از کمتر از خویش گیرند بهر

Шарифӣ бибояд ки аз коинот

شریفی بباید که از کاینات

Фишонд чу мо домани илтифот

فشاند چو ما دامن التفات