Куҷо рафт ойини мардони ҳақ ?
کجا رفت آیین مردان حق؟
Чаҳ омдкзини сон сияҳ шуд варақ ?
چه آمدکزین سان سیه شد ورق؟
Кунам ёд чун сирати рафтагон
کنم یاد چون سیرت رفتگان
Кушояди дил аз дидаи сайли дмон
گشاید دل از دیده سیل دمان
Кҷоинди мисатони саҳбои ишқ ?
کجایند مستان صهبای عشق؟
Дилу дайн ба дастони савдои ишқ
دل و دین به دستان سودای عشق
Кҷоинди он соликони тариқ ?
کجایند آن سالکان طریق؟
Ки дар ҷомашони бод , шаҳди рҳиқ
که در جامشان باد، شهد رحیق
Кҷоинди он ёркони куҳан ?
کجایند آن یارکان کهن؟
Ки ноед аз эшон ба гӯшами сухан
که ناید از ایشان به گوشم سخن
Аз онон ки дидем ва буданд чанд
از آنان که دیدیم و بودند چند
Нишони ҳеҷ надиҳади ҷаҳони нижанд
نشان هیچ ندهد جهان نژند
Надорам яке зи он ҳамаи ёдгор
ندارم یکی ز آن همه یادگار
Чаҳ созам ба танҳои рӯзгор ?
چه سازم به تنهایی روزگار؟
Чаҳ расмаст ин даҳри ғаддор ро
چه رسم است این دهر غدّار را
Ки аз ёр созад ҷудои ёрро ?
که از یار سازد جدا یار را؟
Ҳамон ба ки орм ба майхонаи рӯ
همان به که آرم به میخانه رو
Кушояди магари кор , дасти сабу
گشاید مگر کار، دست سبو
Магари мастӣ аз ғам халосам кунад
مگر مستی از غم خلاصم کند
Қадаҳи муҳаррами базм хосам кунад
قدح محرم بزم خاصم کند
Биёи соқии сарви пайкар , биё
بیا ساقی سرو پیکر، بیا
Биё эй ба болои санавбари биё
بیا ای به بالا صنوبر بیا
Сари ошиқони соя пурвирд туаст
سر عاشقان سایه پرورد توست
Табиби дили нотавон , дард туаст
طبیب دل ناتوان، درد توست
Бидиҳ май ки махмур ва бе тоқатам
بده می که مخمور و بی طاقتم
Ба хӯни ташнаи тақвоу тоъатам
به خون تشنهٔ تقوی و طاعتم
Меӣ кон ба ҳақ ошноӣ диҳад
میی کان به حق آشنایی دهد
зи бегонагӣҳо раҳоӣ диҳад
ز بیگانگیها رهایی دهد
Бидиҳ соқии он бодаи соф ро
بده ساقی آن بادهٔ صاف را
Мубаддил кун ҷумлаи авсоф ро
مبدّل کنِ جمله اوصاف را
Шаробӣ ки осоиш ҷон азуаст
شرابی که آسایش جان ازوست
зи худ рФтгиҳоӣ мисатон азуаст
ز خود رفتگیهای مستان ازوست
Хумор шабам мефишорад гулӯ
خمار شبم می فشارد گلو
Шаробами даҳ аз ҷоми хуршеди рӯ
شرابم ده از جام خورشید رو
Бидиҳ соқии он хасми зуҳду салоҳ
بده ساقی آن خصم زهد و صلاح
Талъати алсрёи вкодолсбоҳ
طلعت الثریا وکادالصباح
Сабурии зи дили рахт берун кашид
صبوری ز دل رخت بیرون کشید
Марои ҳасрати бода дар хӯн кашид
مرا حسرت باده در خون کشید
Дили носабури маро чора кун
دل ناصبور مرا چاره کن
Яке ҷуръа дар ком михўораҳ кун
یکی جرعه در کام میخواره کن
Бидиҳ соқии он ҷоми Кайхусравӣ
بده ساقی آن جام کیخسروی
Ки сабрам заъифаст вондаҳи қавӣ
که صبرم ضعیف است وانده قوی
Магари неруӣ май , тавонам диҳад
مگر نیروی می، توانم دهد
Зафар бар ғам бекаронам диҳад
ظفر بر غم بیکرانم دهد
Чаҳ хуш гуфт ҷамшеди равшани равон
چه خوش گفت جمشید روشن روان
Ки май , нур ҷонасту танро тавон
که می، نور جان است و تن را توان
Бидиҳ соқии он рӯҳи паймои қадаҳ
بده ساقی آن روح پیما قدح
Ки ҷонро футуҳасту дилро фараҳ
که جان را فتوح است و دل را فرح
Ғубори замирами гирифтаи сети авҷ
غبار ضمیرم گرفته ست اوج
Фитодаи сети дарёии ашкам ба мавҷ
فتاده ست دریای اشکم به موج
Касе кӯ ки роҳат гароӣ диҳад ?
کسی کو که راحت گرایی دهد؟
Магари киштӣ мераҳоӣ диҳад
مگر کشتی می رهایی دهد