Сарояндае дӯши вақти саҳар

سراینده ای دوش وقت سحر

Ду битк саройед хуш бо

دو بیتک سرایید خوش با

Каломи сухани шайх широзӣ аст

کلام سخن شیخ شیرازی است

Ки кайҳони хдиўи сухан созӣ аст

که کیهان خدیو سخن سازی است

з мискинем рӯй дар хок рафт

ز مسکینیم روی در خاک رفت

Ғубори гуноҳам бар афлок рафт

غبار گناهم بر افلاک رفت

Ту як навбат эй абри раҳмати бабор

تو یک نوبت ای ابر رحمت ببار

Ки дар пеш борон напояд ғубор

که در پیش باران نپاید غبار

Марои нола ӯ раҳ ҳуш зад

مرا نالهٔ او رَهِ هوش زد

Сиришки ғам аз дидаам ҷӯш зад

سرشک غم از دیده ام جوش زد

Ҷгркоўии гиря бетоб кард

جگرکاوی گریه بی تاب کرد

Ба домани дил аз дида , хуноб кард

به دامن دل از دیده، خوناب کرد

Ба хӯни хуфта , мижгони дарёи мадор

به خون خفته، مژگان دریا مدار

Чу абри сияҳи дил , баборед зор

چو ابر سیه دل، ببارید زار

Чу аз оташи дил ба ҷӯши омадам

چو از آتش دل به جوش آمدم

Ҳумоюни сурӯшӣ ба гӯши омадам

همایون سروشی به گوش آمدم

Ки набӯд шигифтӣ аз омрзгор

که نبود شگفتی از آمرزگار

Гар аз қулзуми раҳмат бе канор

گر از قلزم رحمت بی کنار

Чу коми дил хоксорон диҳад

چو کام دل خاکساران دهد

Туро абри раҳмати зи мижгони дамад

تو را ابر رحمت ز مژگان دمد

Ғубори ғами сина , шуд коста

غبار غم سینه، شد کاسته

Фурӯ хуфт ин гирди бархеста

فرو خفت این گرد برخاسته