Сафар пешам омад шабии фасли дай
سفر پیشم آمد شبی فصل دی
Раҳ , аз қоқми барф , пӯшидаи пай
ره، از قاقم برف، پوشیده پی
Ниҳон аз рафиқону ёрони хеш
نهان از رفیقان و یاران خویش
Гирифтам ба танҳои он роҳи пеш
گرفتم به تنهایی آن راه پیش
Шабии тираи дил буд аўои раҳи нопадид
شبی تیره دل بود اوا ره ناپدید
Ба фарсӯдагии пой саъйам расед
به فرسودگی پای سعیم رسید
Чу бечора шуд рои фарзонагӣ
چو بیچاره شد رای فرزانگی
Задам бар қадам , бонги мардонагӣ
زدم بر قدم، بانگ مردانگی
Ба мардӣ шавад кори мардони дуруст
به مردی شود کار مردان درست
з сустӣ шавад оқибати кор , суст
ز سستی شود عاقبت کار، سست
Чу нимӣ гузашт аз шаби қиргўн
چو نیمی گذشت از شب قیرگون
Қазо шуд ба маъмурае раҳнамӯн
قضا شد به معموره ای رهنمون
На ёрӣ дар он буму бардоштам
نه یاری در آن بوم و برداشتم
На ҷое ки орми басари доштам
نه جایی که آرم بسر داشتم
Бгштми зи бегонаи рӯеи даҳр
بگشتم ز بیگانه روییِّ دهر
Ғарибона чун рӯстоӣ ба шаҳр
غریبانه چون روستایی به شهر
Сегон ғриўоФкн аз ҳар камӣн
سگان غریوافکن از هر کمین
Гирифтанд ғавғо чу шери ърин
گرفتند غوغا چو شیر عرین
Чу мардум ндонанд душмани зи дӯст
چو مردم ندانند دشمن ز دوست
Агар саг надонад , чаҳ товон бираваст ?
اگر سگ نداند، چه تاوان بروست؟
Намудем ба ҳар кӯча , лухтии шитоб
نمودم به هر کوچه، لختی شتاب
Нигарадед аз ҳеҷ сӯи фатҳи боб
نگردید از هیچ سو فتح باب
з бисёре барфу сармои сахт
ز بسیاری برف و سرمای سخت
Кашидам ба гулхани саҳаргоҳи рахт
کشیدم به گلخن سحرگاه رخت
Яке муғ дар он , оташи афрӯз буд
یکی مغ در آن، آتش افروز بود
Ки аз гарми хуии ҷигарсӯз буд
که از گرم خویی جگرسوز بود
Ба гуфтори нохуш ба кирдори зишт
به گفتار ناخوش به کردار زشت
Ки бар фарқ ӯ боди хоки кунишат
که بر فرق او باد خاک کنشت
Ба дил , мушт зан шуд зи ҳарфи дурушт
به دل، مشت زن شد ز حرف درشت
Шносо нашуд кин дирафшасту мушт
شناسا نشد کاین درفش است و مُشت
Ҳакӣмонаи бастами лаб аз посухаш
حکیمانه بستم لب از پاسخش
Шуд аз тарҳи ман фили мотии Рахш
شد از طرح من فیل ماتی رخش
зи тундии хаҷали гашт ва хомӯш шуд
ز تندی خجل گشت و خاموش شد
ҶФокиш , зини фан , вФокўш шуд
جفاکیش، زین فن، وفاکوش شد
зи оташ аён шуд пас аз мондагӣ
ز آتش عیان شد پس از ماندگی
Ба Искандарами чашмаи зиндагӣ
به اسکندرم چشمهٔ زندگی
Марои бахти хуррам ба димоаҳи зишт
مرا بخت خرم به دیماه زشت
зи гулхани дмонид , ардии биҳишт
ز گلخن دمانید، اردی بهشت
Чу дар дидаи дӯдаши шукр хоб шуд
چو در دیده دودش شکر خواب شد
Рмодши марои фарш санҷоб шуд
رمادش مرا فرش سنجاب شد
Ба ногуҳи яке масти шӯридаи сар
به ناگه یکی مست شوریده سر
Тан аз бими ларзон чу шох аз табар
تن از بیم لرزان چو شاخ از تبر
Ҳаросон даромад зи тоби асас
هراسان درآمد ز تاب عسس
Гиреҳ дар гулӯ гашта , тори нафас
گره در گلو گشته، تار نفس
Дар он кунҷи гулхани хазид аз ҳарос
در آن کنج گلخن خزید از هراس
Тазаррӯъи кунон бо муғи носипос
تضرّع کنان با مغ ناسپاس
Маро ханда омад бар атвор ӯ
مرا خنده آمد بر اطوار او
Гушӯдам забонро ба тимор ӯ
گشودم زبان را به تیمار او
Дил осоииш додаму длдҳӣ
دل آساییش دادم و دلدهی
Ба ойини фарзонагӣу маӣ
به آیین فرزانگی و مهی
Чу меҳрами дам ғмгсорӣ гумошт
چو مهرم دم غمگساری گماشت
Ба хеш омад андак , зи бимӣ ки дошт
به خویش آمد اندک، ز بیمی که داشت
Ба узр оварӣ гуфт он ним маст
به عذر آوری گفت آن نیم مست
Ки нашутур маро дар раги ҷони шикаст
که نشتر مرا در رگ جان شکست
Чунин каз асас , дорад олӯдаи бок
چنین کز عسس، دارد آلوده باک
Ту гар доштӣ аз худованди пок
تو گر داشتی از خداوند پاک
Марои сӯхтии ҷони зи шармандагӣ
مرا سوختی جان ز شرمندگی
Ту бар арши судии сари бандагӣ
تو بر عرش سودی سر بندگی