Серум буд дар ҷайби фикрати шабӣ

سرم بود در جیب فکرت شبی

Ба гӯшам расед аз лабӣ ё рабӣ

به گوشم رسید از لبی یا ربی

Асар кард бонг худо хон ба ман

اثر کرد بانگ خدا خوان به من

Биҷӯшед аз он номи хӯнам ба тан

بجوشید از آن نام خونم به تن

Шудам маст ва дар лиззат афтод ҳуш

شدم مست و در لذت افتاد هوش

Чу ногуҳ ба гӯшам расед он сурӯш

چو ناگه به گوشم رسید آن سروش

Азин мушт гул рафт афсурдагӣ

ازین مشتِ گل رفت افسردگی

Ба роҳат мубаддил шуд , озурдагӣ

به راحت مبدل شد، آزردگی

Марои завқии афзуд аз номи дӯст

مرا ذوقی افزود از نام دوست

Ки ороми ҷонҳои қудсӣ азуаст

که آرام جانهای قدسی ازوست

Ба худ аз сар завқ гуфтам ки ҳон

به خود از سر ذوق گفتم که هان

Бикун шармӣ аз нутқ тасбеҳ хон

بکن شرمی از نطق تسبیح خوان

Хамӯшӣ ба ҳар вақт набӯд накӯ

خموشی به هر وقت نبود نکو

Ту ҳам дории охири забонӣ , бигӯ

تو هم داری آخر زبانی، بگو

Буд рӯҳро лиззати зикр , қӯт

بود روح را لذت ذکر، قوت

Забонат надоданд баҳри сукут

زبانت ندادند بهر سکوت

Чу гуфтор ӯ корфармо шудам

چو گفتار او کارفرما شدم

Ба зикри худованд , гуё шудам

به ذکر خداوند، گویا شدم

Чу шамъи забонаши шаби афрӯзи гашт

چو شمع زبانش شب افروز گشت

зи тоъати маро тоъат омӯз гашт

ز طاعت مرا طاعت آموز گشت

Далолати ду навъаст бар феъли хайр

دلالت دو نوع است بر فعل خیر

Казон ҳар ду ҳосил шавад суди ғайр

کزان هر دو حاصل شود سود غیر

Яке онкии мардум насиҳат кунӣ

یکی آنکه مردم نصیحت کنی

Ба роҳи худо , халқ даъват кунӣ

به راه خدا، خلق دعوت کنی

Дигар онкии халқ аз накукорят

دگر آنکه خلق از نکوکاریت

Кунанд ақтФоиӣ ба ҳушёрят

کنند اقتفایی به هشیاریت

Хушо он ҷавонмарди некӯи сиришт

خوشا آن جوانمرد نیکو سرشت

Ки дидораши орад ба роҳи биҳишт

که دیدارش آرد به راه بهشت