Фурӯд омад аз тахти шоҳии Қубод

فرود آمد از تخت شاهی قباد

Ки умраст коҳу аҷали тундбод

که عمر است کاه و اجل تندباد

Биёрост перояи бахши ҷаҳон

بیاراست پیرایه بخش جهان

Сарири киёнӣ ба Нӯшервон

سریر کیانی به نوشیروان

Ҷавон буд шҳзодаҳи шергир

جوان بود شهزادهٔ شیرگیر

Ба бозуи Таҳамтан , ба ҳиммати далер

به بازو تهمتن، به همّت دلیر

зи найранги айёми нодидаи ранҷ

ز نیرنگ ایام نادیده رنج

Сипаҳи бекарон буду омодаи ганҷ

سپه بیکران بود و آماده گنج

Фалаки ром буду ҷаҳонаш ба ком

فلک رام بود و جهانش به کام

Замини зери фармон , замонаши ғулом

زمین زیر فرمان، زمانش غلام

Ду пайкари хат бандагӣ дода буд

دو پیکر خط بندگی داده بود

Ба хизмати камари бастаи устода буд

به خدمت کمر بسته استاده بود

Ба давлати ҷаҳондори боҳушу рой

به دولت جهاندار باهوش و رای

Худои банда буду хиради озмоӣ

خدا بنده بود و خرد آزمای

Набӯдӣ сараши пои банди ғурур

نبودی سرش پای بند غرور

Сулаймон , гарон сар набошад ба мӯр

سلیمان، گران سر نباشد به مور

Чу бинишаст бар тахти фармондиҳӣ

چو بنشست بر تخت فرماندهی

Раҳ адл багазеду расми маӣ

ره عدل بگزید و رسم مهی

зи адли қўидсти кшўргшоӣ

ز عدل قویدست کشورگشای

Кашид аз миёни ҷавр , якбораи пой

کشید از میان جور، یکباره پای

Ҳумоюн фархунда багушӯд бол

همایون فرخنده بگشود بال

Биёрост малик ва бубахшед мол

بیاراست ملک و ببخشید مال

Шудӣ талхгар айши як тани зи халқ

شدی تلخ گر عیش یک تن ز خلق

Гиреҳ мешудаш оби ширин ба ҳалқ

گره می شدش آب شیرین به حلق

Яке гуфташ эй хусрави додгар

یکی گفتش ای خسرو دادگر

Ба адли ин чунин кас набаста камар

به عدل این چنین کس نبسته کمر

Ба ранҷи андарӣ дар рифоҳи ибод

به رنج اندری در رفاه عباد

Туро шаҳриёрӣ ки таълим дод ?

تو را شهریاری که تعلیم داد؟

Ҷаҳондор , гуфташ ба аҳди сғр

جهاندار، گفتش به عهد صغر

Ки будам ба нхҷиргаҳ бо падар

که بودم به نخجیرگه با پدر

Ба сангии сегиро яке пои шикаст

به سنگی سگی را یکی پا شکست

Ба чустии қазо низ бикшод даст

به چُستی قضا نیز بگشاد دست

Шикаст аз лагади пои он санги зан

شکست از لگد پای آن سنگ زن

Яке бора , бо сами хорои шикан

یکی باره، با سُمّ خارا شکن

Ба тақдири фармондиҳи додгар

به تقدیر فرمانده دادگر

Чаҳ дидам пас аз чанд гом дигар

چه دیدم پس از چند گام دگر

Ки шуд дар замини пои икрони ниҳон

که شد در زمین پای یکران نهان

Наомад бурун , то шикасти устихон

نیامد برون، تا شکست استخوان

Чу дидам ба андаки замони ин се чиз

چو دیدم به اندک زمان این سه چیز

Муҳайёи мукофотро бо ситез

مهیا مکافات را با ستیز

Маро боз шуд дидаи эътибор

مرا باز شد دیدهٔ اعتبار

Аҷаб мондам азгрдши рӯзгор

عجب ماندم ازگردش روزگار

Мурувват кашид остини дилам

مروّت کشید آستین دلم

Шуд инсофи нақши нигини дилам

شد انصاف نقش نگین دلم

Баронам ки то умр бахшад худоӣ

برآنم که تا عمر بخشد خدای

Бурун нануҳум аз ҷодаи адли пой

برون ننهم از جادهٔ عدل پای