Ниҳодем пои сафар дар тариқ
نهادیم پای سفر در طریق
Сафар кардае чанд , бо ҳам рафиқ
سفر کرده ای چند، با هم رفیق
Ба шаҳрӣ раседем аз рӯдбор
به شهری رسیدیم از رودبار
Ки буданд аз зулми волии фигор
که بودند از ظلم والی فگار
Қазои дарди дандон ба волӣ гумошт
قضا درد دندان به والی گماشت
Биҷузи қалъи дигар алоҷӣ надошт
بجز قلع دیگر علاجی نداشت
Сабки як ду дандон чу бечора кунад
سبک یک دو دندان چو بیچاره کند
Гаронтар шуд он дард бар мустаманд
گرانتر شد آن درد بر مستمند
Биёсуд мискини зи дарди он замон
بیاسود مسکین ز درد آن زمان
Ки дандони нмондш дигар дар даҳон
که دندان نماندش دگر در دهان
Шуд алқсаҳи он рӯзи фаррух чу чошт
شد القصّه آن روز فرخ چو چاشت
Даҳон буд чун меъда , дандон надошт
دهان بود چون معده، دندان نداشت
Шуд афсона дар шаҳру кӯ , ин ҳадис
شد افسانه در شهر و کو، این حدیث
Ки канданд дандони гурги хабис
که کندند دندان گرگ خبیث
Чу гул буд хандони лаби он рама
چو گل بود خندان لب آن رمه
Ки кунадем дандони золими ҳама
که کندیم دندان ظالم همه
Яке аз рафиқони ман ин чу дид
یکی از رفیقان من این چو دید
Шигифт омадаш , лаб ба дандон гузид
شگفت آمدش، لب به دندان گزید
Бигуфт эй азизони бедори бахт
بگفت ای عزیزان بیدار بخت
Маро ибрат омад азин ҳол , сахт
مرا عبرت آمد ازین حال، سخت
Ки аз соқии чархи деринаи давр
که از ساقی چرخ دیرینه دور
Ба ҷомаст подоши инсофу ҷавр
به جام است پاداش انصاف و جور
Азин пештар , муддатӣ дар сафар
ازین پیشتر، مدّتی در سفر
Фитод аз раҳи Мисру шомами гузар
فتاد از ره مصر و شامم گذر
Расидам ба шаҳрӣ дар ақсои рӯм
رسیدم به شهری در اقصای روم
Тарафдори перӣ дар он марзу бум
طرفدار پیری در آن مرز و بوم
Накӯи сирату адли пероя буд
نکو سیرت و عدل پیرایه بود
Ътобхшу инсофи сармоя буд
عطابخش و انصاف سرمایه بود
Дар он заъфи перии зи дандон ӯ
در آن ضعف پیری ز دندان او
Шунидам яке гашти нуқсон ӯ
شنیدم یکی گشت نقصان او
Забон садаф шуд чу он дар пок
زبان صدف شد چو آن دُرّ پاک
Ғуломӣ ниҳон кард дар зери хок
غلامی نهان کرد در زیر خاک
Кишоварзҳо кӣса пардохтанд
کشاورزها کیسه پرداختند
Мазораш зёртгҳӣ сохтанд
مزارش زیارتگهی ساختند
Ҳамаи шаби таому гулу шамъ буд
همه شب طعام و گل و شمع بود
Ба миҷмар бар оташ ниҳоданд авд
به مجمر بر آتش نهادند عود
Вазеъ ва шарифанд дар ин диёр
وضیع و شریفند در این دیار
Хушу шод аз дарди ин шаҳриёр
خوش و شاد از درد این شهریار
зи дандон ӯ то ба дандони ин
ز دندان او تا به دندان این
Тафовут буд изои осмони атоои замин
تفاوت بود ازا آسمان اتاا زمین
Шигифт ояд ва ҳаст ҷои шигифт
شگفت آید و هست جای شگفت
Маро бояд аз ин ду ибрат гирифт
مرا باید از این دو عبرت گرفت