Ба маърӯфи крхӣ , яке дод панд

به معروف کرخی، یکی داد پند

Ки бо риштаи анбони ҷӯро бабанд

که با رشته انبان جو را ببند

Ки ҳолеи бароянди мӯрони изои хок

که حالی برآیند موران ازا خاک

Намоянди анбонат аз донаи пок

نمایند انبانت از دانه پاک

Барошуфт маърӯфи фархундаи хуй

برآشفت معروف فرخنده خوی

Ки ингуна носхтаҳ дигар магӯӣ

که اینگونه ناسخته دیگر مگوی

Бпрўри заъифони ранҷур ро

بپرور ضعیفان رنجور را

Чаҳ бандии раҳи рӯзии мӯр ро

چه بندی ره روزی مور را

Ҷавонмардӣ омӯз , эй тнгдл

جوانمردی آموز، ای تنگدل

Ҷафо бар заъифон кунад сангдил

جفا بر ضعیفان کند سنگدل

Чаро дона аз мӯри дории дареғ ?

چرا دانه از مور داری دریغ؟

Надории магари шарм аз абру меғ ?

نداری مگر شرم از ابر و میغ؟

Ндонӣ ба ин ҳирсу бухли қавӣ

ندانی به این حرص و بخل قوی

Ки фардои ту худ ризқи мӯрони шӯй ?

که فردا تو خود رزق موران شوی؟

Макун нахли инсоф аз бех ва бен

مکن نخل انصاف از بیخ و بن

Агар хидматӣ метуоне бикун

اگر خدمتی می توانی بکن