Гузаштам ба шаби зиндаи дории саҳар

گذشتم به شب زنده داری سحر

зи сҳроншинони он бум ва бар

ز صحرانشینان آن بوم و بر

Чу маҷнӯн дар он дашт танҳо нишин

چو مجنون در آن دشت تنها نشین

Дар атроф ӯ буд равшан , замин

در اطراف او بود روشن، زمین

Шаби тори азуи лайлаи алқдр буд

شب تار ازو لیلهٔ القدر بود

Фурӯзонтар аз партави бадар буд

فروزانتر از پرتو بدر بود

Заҳри ҷонибаш то ду сад гоми раҳ

زهر جانبش تا دو صد گام ره

Ту гуфтӣ ки афтодаи партави зи ма

تو گفتی که افتاده پرتو ز مَه

Дар он равшанӣ чун гирифтам қарор

در آن روشنی چون گرفتم قرار

Тафаҳҳус намудем , ямину ясор

تفحص نمودم، یمین و یسار

Шарори дурахшон ба сарманзилаш

شرار درخشان به سرمنزلش

Надидам бғир аз чароғи дилаш

ندیدم بغیر از چراغ دلش

Баровардам онгоҳи мусҳафи зи ҷайб

برآوردم آنگاه مصحف ز جیب

Бхўондм ба имдоди он нури ғайб

بخواندم به امداد آن نور غیب

Таъаҷҷуб кунон гуфтам эй ҳақи параст

تعجب کنان گفتم ای حق پرست

Чаҳ сон омадат ин каромат ба даст ?

چه سان آمدت این کرامت به دست؟

Бихандед ва гуфт эй саропои шуъӯр

بخندید و گفت ای سراپا شعور

Ман аз зулматам дар аҷаб , ту зи нур

من از ظلمتم در عجب، تو ز نور

Ҷаҳони ҷумлаи анвор зот худост

جهان جمله انوار ذات خداست

Туро аз фурӯғӣ таъаҷҷуб чарост ?

تو را از فروغی تعجب چراست؟

Ман аҳли каромати ним эй шафиқ

من اهل کرامت نیم ای شفیق

На султон бастомем на шқиқ

نه سلطان بسطامیم نه شقیق

Дўдонгӣ ба муздурӣ андӯхтам

دودانگی به مزدوری اندوختم

Ба хок касе шамъӣ афрӯхтам

به خاک کسی شمعی افروختم

Аз он шаб , шаби тирҳом рӯз шуд

از آن شب، شب تیرهام روز شد

Чароғи дилам , маҳфил афрӯз шуд

چراغ دلم، محفل افروز شد

Ҳазин , аз шабати тирагии даври бод

حزین، از شبت تیرگی دور باد

Дилати зинда , хокати пар аз нури бод

دلت زنده، خاکت پر از نور باد

Ба болини дил , шамъи доғии бабр

به بالین دل، شمع داغی ببر

Зёртгҳиро чароғии бабр

زیارتگهی را چراغی ببر