Чаҳ сони мадҳати ишқи созами рақам ?

چه سان مدحت عشق سازم رقم؟

Шикофади зи номаши забон чун қалам

شکافد ز نامش زبان چون قلم

Дар ӣнҷои қалами ҳикмат андеш нест

در اینجا قلم حکمت اندیش نیست

Ки ишқи оташу хома , не беш нест

که عشق آتش و خامه، نی بیش نیست

Бар онам ки оташ ба не дар занам

بر آنم که آتش به نی در زنم

Гули шуъла чун шамъ бар сари занам

گل شعله چون شمع بر سر زنم

Чу парвардаи ишқаму хонаи зод

چو پرورده عشقم و خانه زاد

Ҳақи неъмат ишқ надаҳум ба бод

حق نعمت عشق ندهم به باد

Надорад ғам , оташи ҷигар аз ҳариқ

ندارد غم، آتش جگر از حریق

Наяндешад аз абру борони ғариқ

نیندیشد از ابر و باران غریق

Дил аз ишқи саркаш ба ваҷди омада

دل از عشق سرکش به وجد آمده

Самандар бирақсад дар оташкада

سمندر برقصد در آتشکده

з ишқаст рухсори хури тобнок

ز عشق است رخسار خور تابناک

Буд зинда аз ишқ , дилҳои пок

بود زنده از عشق، دل های پاک

Фузуданд миқдори одам ба ишқ

فزودند مقدار آدم به عشق

зи ҳасан азал шуд макрам ба ишқ

ز حسن ازل شد مکرّم به عشق

Ба дилгари зи ишқаш дарӣ ме гушӯд

به دلگر ز عشقش دری می گشود

Нафармӯда Иблис кардӣ суҷуд

نفرموده ابلیس کردی سجود

зи ишқат гар уфтад шарорӣ ба дил

ز عشقت گر افتد شراری به دل

Ба дарё шавад қатраи ?ути муттасил

به دریا شود قطره ات متّصل

Фурӯғӣ ба ҳар дил ки аз ишқи рехт

فروغی به هر دل که از عشق ریخت

Таҷаллӣ илм зад , сиёҳӣ гурехт

تجلی علم زد، سیاهی گریخت

Надонам куҷои ишқро манзил аст

ندانم کجا عشق را منزل است

Ғубори раҳаши нури чашм ва дил аст

غبار رهش نور چشم و دل است

Шаби хуфтаи бахтӣ , кунад ишқи рӯз

شب خفته بختی، کند عشق روز

Кушояди ливои ишқ гетӣ фурӯз

گشاید لوا عشق گیتی فروز

Ба ҳар ҷост чун меҳр , неки ахтарӣ

به هر جاست چون مهر، نیک اختری

Диҳад шамъи сони зибри теғаши сиррӣ

دهد شمع سان زبر تیغش سری

Сар аз меҳр ва кинаш наёрам бурун

سر از مهر و کینش نیارم برون

Ки ҷон бахшад ин теғи олӯдаи хӯн

که جان بخشد این تیغ آلوده خون

ШкФт аз дамаши лолаи боғи дил

شکفت از دمش لالهٔ باغ دل

Ба лаби соғари хеш аз доғи дил

به لب ساغر خویش از داغ دل

Хушо соқии ишқ дарё навол

خوشا ساقی عشق دریا نوال

Хумораст бо вай , хаёли маҳол

خمار است با وی، خیال محال

Сар на фалаки гарми паймона аш

سر نه فلک گرم پیمانه اش

Хушо ҳоли мисатони майхона аш

خوشا حال مستان میخانه اش

Гзк аз дил худ кунад маст ӯ

گزک از دل خود کند مستِ او

Ба дастӣ надорад тамаъи даст ӯ

به دستی ندارد طمع دست او

Макаши сари з бедасту поёни ишқ

مکش سر ز بی دست و پایان عشق

Ки бахшанд афсар , гадоёни ишқ

که بخشند افسر، گدایان عشق

Гуруҳеи сарафрози дунёу дайн

گروهی سرافراز دنیا و دین

Фишонда ба нақди ду куни остин

فشانده به نقد دو کون آستین

Ҳумои шҳпрони ҳавои висол

هما شهپران هوای وصال

Буд хосашони давлат бе завол

بود خاصشان دولت بی زوال