Шунидам тиҳии даст бе ҳосилӣ

شنیدم تهی دست بی حاصلی

Шунид ин ҳикояти зи соҳибдилӣ

شنید این حکایت ز صاحبدلی

Ки перӣ чу барад аз Зулайхои тавон

که پیری چو برد از زلیخا توان

Хаданги қадаш ҳалқа шуд чун камон

خدنگ قدش حلقه شد چون کمان

Азизӣ ба зиллат кашид ва ба ранҷ

عزیزی به ذلّت کشید و به رنج

Ба шшдр фикандаш сарои сипанҷ

به ششدر فکندش سرای سپنج

зи боди хазон хушк шуд гулшанаш

ز باد خزان خشک شد گلشنش

Нагаштӣ яке зоғи пиромнш

نگشتی یکی زاغ پیرامنش

Гул афсурда шуд , андалебӣ намонад

گل افسرده شد، عندلیبی نماند

Дар айёми сахтӣ ҳабибӣ намонад

در ایّام سختی حبیبی نماند

Шуд охири пас аз айши нози мулӯк

شد آخر پس از عیش ناز ملوک

Рагаши ришта , ҷисми нзорш чу дӯк

رگش رشته، جسم نزارش چو دوک

Гузашти он ҷавонӣу ҷоҳи хатир

گذشت آن جوانیّ و جاه خطیر

Ба Мисри андараш , ном шуд гандаи пер

به مصر اندرش، نام شد گنده پیر

Аз он оташи доғпарвар ҳамон

از آن آتش داغ پرور همان

Баҷои монда будаш шарорӣ ба ҷон

بجا مانده بودش شراری به جان

Баровардаи ғам , гарчи дӯд аз сараш

برآورده غم، گرچه دود از سرش

Вале буд гармӣ ба хокистараш

ولی بود گرمی به خاکسترش

Бар оради зи пои хорро ҳар касе

بر آرد ز پا خار را هر کسی

Хулд чун ба дил , кор дорад басӣ

خلد چون به دل، کار دارد بسی

Ба зорӣ ҳаме гуфт ва хӯн ме гирист

به زاری همی گفت و خون می گریست

Ки мискинтар аз банда имрӯз кист ?

که مسکین تر از بنده امروز کیست؟

з ҳар сӯ чу бахти дижам дар бибаст

ز هر سو چو بخت دژم در ببست

Пас зонуӣ ноМуродӣ нишаст

پس زانوی نامرادی نشست

Гушӯд ахтар аз бастаи кораши гиреҳ

گشود اختر از بسته کارش گِره

Уторид қалам ронад ва ма гуфт зиҳ

عطارد قلم راند و مَه گفت زِه

Дар он бе касе ишқ дасташ гирифт

در آن بی کسی عشق دستش گرفت

Фрозндгии бахт пасташ гирифт

فرازندگی بخت پستش گرفت

Шаби тира бахтӣ бирафт аз сараш

شب تیره بختی برفت از سرش

Даромад чу хуршеди ёр аз дараш

درآمد چو خورشید یار از درش

зи субҳи ҷавонӣ барӯманд шуд

ز صبح جوانی برومند شد

Шаби тор ғам рафт хурсанд шуд

شب تار غم رفت خُرسند شد

Чу соҳибдили ин қисса анҷом дод

چو صاحبدل این قصّه انجام داد

Туҳидасти саргаштаро ком дод

تهیدست سرگشته را کام داد

Шарорӣ ба хотир фитодаш зи ишқ

شراری به خاطر فتادش ز عشق

Дами гарм ӯ ёд додаш зи ишқ

دم گرم او یاد دادش ز عشق

Пас аз ҳафта , кораш ба ҷое расед

پس از هفته، کارش به جایی رسید

Ки халқ аз дараш ёфтандӣ умед

که خلق از درش یافتندی امید

Марои ҳам ба лаби ҳарф ишқаст аз он

مرا هم به لب حرف عشق است از آن

Ки шояд барорам баҳор аз хазон

که شاید برآرم بهار از خزان

Лабами зини тараннум масеҳо шавад

لبم زین ترنّم مسیحا شود

Дили мардҳои шояд эҳё шавад

دل مردهای شاید احیا شود

Равон , дорад аз ишқи пояндагӣ

روان، دارد از عشق پایندگی

Ки ишқаст сарчашмаи зиндагӣ

که عشق است سرچشمه زندگی

Ҳазин , аз ғами дил навое бизан

حزین، از غم دل نوایی بزن

Дили осӯдагонро салое бизан

دل آسودگان را صلایی بزن

Ту хомаш чу гаштии кас имрӯз нест

تو خامش چو گشتی کس امروز نیست

Навозандаи соз ҷонсӯз кист ?

نوازندهٔ ساز جانسوز کیست؟

Агар хомаи афканди саъдии зи даст

اگر خامه افکند سعدی ز دست

Не хуш навой ту дар панҷа ҳаст

نیِ خوش نوای تو در پنجه هست

Буд ахтари саъд , ёрии даҳат

بود اختر سعد، یاری دهت

Зиҳат то ба гӯшу камон дар зиҳат

زهت تا به گوش و کمان در زهت

Ва гар медиҳад хумса аз ганҷаи ёд

و گر می دهد خمسه از گنجه یاد

Неи нағмаи санҷи ту дар панҷаи бод

نی نغمه سنج تو در پنجه باد

Кунӣ тоза то хумсаи Ганҷавӣ

کنی تازه تا خمسهٔ گنجوی

Шаробати куҳани боду рояти қавӣ

شرابت کهن باد و رایت قوی