Дарёб ҳазин , ки дар чаҳ корӣ
دریاب حزین، که در چه کاری
Рӯй дили хеш бо ки дорӣ
روی دل خویش با که داری
Чли соли зи умр бевафо рафт
چل سال ز عمر بی وفا رفت
Тан монад зи ҷунбиш ва қуво рафт
تن ماند ز جنبش و قوا رفت
Бигузашт баҳори зиндагонӣ
بگذشت بهار زندگانی
Бархест насими меҳргонӣ
برخاست نسیم مهرگانی
Афсарад , гули нишот дар сар
افسرد، گل نشاط در سر
Зини шох на барг монад ва на бар
زین شاخ نه برگ ماند و نه بر
Қад , рӯй ниҳода дар хмидн
قد، روی نهاده در خمیدن
Танги омадаи гӯш аз шунидан
تنگ آمده گوش از شنیدن
Нури ?назарет ғборнок аст
نور نظرت غبارناک است
Чашми ту , чу доми зер хок аст
چشم تو، چو دام زیر خاک است
Аз мӯӣ ту гашта тирагии давр
از موی تو گشته تیرگی دور
Бар машк нишаста , гирди кофур
بر مشک نشسته، گرد کافور
Шаб рафт , бас аст орамидан
شب رفت، بس است آرمیدن
Ҳин нири шеб дар дамӣдан
هین نیر شیب در دمیدن
Бурдор сиррии зи хоби ғифлат
بردار سری ز خواب غفلت
Бигзор зи кафи шароби ғифлат
بگذار ز کف شراب غفلت
Ҷанбед зи ҷои мурғу моҳӣ
جنبید ز جای مرغ و ماهی
Бархез зи хоби субҳгоҳӣ
برخیز ز خواب صبحگاهی
Хобат , таррори чашми бандии сет
خوابت، طرّار چشم بندی ست
Дар пеши гриўаҳи баландии сет
در پیش گریوه بلندی ست
Магузор ки бенишат рибоед
مگذار که بینشت رباید
Башитоб ки раҳ ба манзил ояд
بشتاب که ره به منزل آید
Бархез ки умр рафт дар хоб
برخیز که عمر رفت در خواب
Ин як нафасӣ ки монда дарёб
این یک نفسی که مانده دریاب
Бигзор ҳадису лаби фурӯбанд
بگذار حدیث و لب فروبند
Хомӯш нишин , фасона то чанд ?
خاموش نشین، فسانه تا چند؟
Охир на дароӣ корвонӣ
آخر نه درای کاروانی
То кӣ чу дароӣ дар фиғонӣ ?
تا کی چو درای در فغانی؟
Тнбўри танати гусаста тор аст
طنبور تنت گسسته تار است
Мизроб , ба дасти раъша дор аст
مضراب، به دست رعشه دار است
Не дар раг тараот башикан
نی در رگ ترهات بشکن
Бификан қалам ва дуот башикан
بفکن قلم و دوات بشکن
Биншин ва ба ашки узрхоҳӣ
بنشین و به اشک عذرخواهی
Аз чеҳра ӣ ҷон башу сиёҳӣ
از چهره ى جان بشو سیاهی
Ғофили манишин ?герат буд ҳаш
غافل منشین گرت بود هش
Диўисти замонаи одамии каш
دیویست زمانه آدمی کش
Дамро ба шимурдагии баровар
دم را به شمردگی برآور
Умри ту дмист , хуши сроўр
عمر تو دمیست، خوش سرآور
Бар арш задӣ ливои хома
بر عرش زدی لوای خامه
Зини номаи анбарин шмомаҳ
زین نامهٔ عنبرین شمامه
Бо калаки ту ҷони ҷовдонии сет
با کلک تو جان جاودانی ست
Сарчашма об зиндагонӣаст
سرچشمهٔ آب زندگانیست
Моҳӣ пайкар тапад бар озар
ماهی پیکر تپد بر آذر
Дар хоки зи ҳасраташи Сикандар
در خاک ز حسرتش سکندر
Чун Хизр , хуҷастаи толеъии кӯ ?
چون خضر، خجسته طالعی کو؟
То тар созад лабии азин ҷӯ
تا تر سازد لبی ازین جو
Дар қаср сухан набӯд равнақ
در قصر سخن نبود رونق
Равнақи з ту ёфт , ин хўрнқ
رونق ز تو یافت، این خُوَرنَق
Печида ба чарх , бонг кӯаст
پیچیده به چرخ، بانگ کوست
Ноҳид диҳад ба хома , бӯаст
ناهید دهد به خامه، بوست
Бар нақди сухан , зи хуши навое
بر نقد سخن، ز خوش نوایی
Зад калаки ту сиккаи равое
زد کلک تو سکّهٔ روایی
Бо зар чаҳ кунад ҳасуди ҳомил
با زر چه کند حسود حامل
Косад нашавад айёри комил
کاسد نشود عیار کامل
Нозами ин нақди мўҳбӣ ро
نازم این نقد موهبی را
Кошкстаҳи дурусти мағрибӣ ро
کاشکسته درست مغربی را
Бодо ба фалак чу меҳри тобон
بادا به فلک چو مهر تابان
Пайваста , ҷаҳон фурӯзу рахшон
پیوسته، جهان فروز و رخشان
Аз авҷи шараф , мабод уфӯлаш
از اوج شرف، مباد افولش
Бахшад дили мқблони қабулаш
بخشد دل مقبلان قبولش