Тахт мурассаъ гирифт шоҳи муламмаъи бадан

تخت مرصع گرفت شاه ملمع بدن

Ҷайб мураққаъ дарид шоҳиди гули перҳан

جیب مرقع درید شاهد گل‌ پیرهن

Соғари симини шикасти соқии заррини қадаҳ

ساغر سیمین شکست ساقی زرین قدح

Пайкари парвонаи сӯхти шамъи зумурради лаган

پیکر پروانه سوخت شمع زمرد لگن

Оташ Мӯсо гирифт дар камари кӯҳсор

آتش موسی گرفت در کمر کوهسار

Шуъла ба гардуни расонади оҳи дили кӯҳкан

شعله به گردون رساند آه دل کوهکن

Ҳазрати Хизри фалаки халъат хзро гирифт

حضرت خضر فلک خلعت خضرا گرفت

Ёфт ба умри дарози чашмаи зулмати ватан

یافت به عمر دراز چشمهٔ ظلمت وطن

Шамъи фалакро нишонди шаъшааи офтоб

شمع فلک را نشاند شعشعهٔ آفتاب

Шуъла дар анҷуми Фгнди машъали он анҷуман

شعله در انجم فگند مشعل آن انجمن

Арқми тоқи фалаки шамъи ҷаҳони тоб ро

ارقم طاق فلک شمع جهان‌تاب را

Теғи забон тез кард , гарм шуд андари сухан

تیغ زبان تیز کرد، گرم شد اندر سخن

Шӯъбадаи бози сипеҳри зи оташи пинҳони меҳр

شعبده‌باز سپهر زآتش پنهان مهر

Бар сифати аждаҳои рехти шарар аз даҳан

بر صفت اژدها ریخت شرر از دهن

Хотам заррина дод дасти сулаймони паноҳ

خاتم زرینه داد دست سلیمان پناه

Субҳ ба саҳро фитод аз бағали аҳриман

صبح به صحرا فتاد از بغل اهرمن

Гуфт фалак : нест аинؤ балки дар айвони арш

گفت فلک: نیست اینؤ بلکه در ایوان عرش

Чатр саодат заданд баҳри ҳусайну ҳасан

چتر سعادت زدند بهر حسین و حسن

Меҳру ма аз дасти он лаъл ва дар баҳри кон

مهر و مه از دست آن لعل و دُر بحر کان

Сарву гул аз оби ин ҷону дили марду зан

سرو و گل از آب این جان و دل مرد و زن

Ҳар ду бар авҷи камоли ҳамчуи мау офтоб

هر دو بر اوج کمال همچو مه و آفتاب

Ҳар ду ба боғи ҷамол чун саману ёсуман

هر دو به باغ جمال چون سمن و یاسمن

Ҳар ду шаҳи як бисот , ҳар ду дар як садаф

هر دو شه یک بساط، هر دو دُر یک صدف

Ҳар ду маи як фалак , ҳар ду гули як чаман

هر دو مه یک فلک، هر دو گل یک چمن

Шефтаи боғи он ғунчаи хзрои либос

شیفتهٔ باغ آن غنچهٔ خضرا لباس

Сӯхтаи доғи ин лолаи хунини кафан

سوختهٔ داغ این لالهٔ خونین کفن

Бандаи ҳиндӯии он афсари тарки хто

بندهٔ هندوی آن افسر ترک ختا

Сайди саги кӯии ин оҳӯии дашти хутан

صید سگ کوی این آهوی دشت ختن

Сари илми аҳди он байзаи бизоФрўғ

سر علم عهد آن بیضهٔ بیضافروغ

Муҳраи каши маҳди ин Зуҳраи зҳробдн

مهره‌کش مهد این زهرهٔ زهرا بدن

Волиди эшон Қурайш , муваллиди эшон ҳиҷоз

والد ایشان قریش، مولد ایشان حجاز

Манбаи эшон Фурот , маъдани эшон адан

منبع ایشان فرات، معدن ایشان عدن

Ноқаи эшон ҳалим , чун дили слмии салим

ناقهٔ ایشان حلیم، چون دل سلمی سلیم

Муҳраи дил дар маҳор , риштаи ҷон дар расан

مهرهٔ دل در مهار، رشتهٔ جان در رسن

Хорхўру боркаш , нарми рӯ ва сахт кӯш

خارخور و بارکش، نرم‌رو و سخت‌کوش

Гург дару шергир , каргадани пели тан

گرگ‌در و شیرگیر، کرگدن پیل‌تن

Лаъли тарози ҷлши ҳазрати салмони Форс

لعل تراز جُلش حضرت سلمان فارس

Шонаи каши кокулаши ҳазрати виси қарн

شانه‌کش کاکلش حضرت ویس قرن

Зҳръи ҷабинон зуҳӯр карда зи кӯҳон ӯ

زهره جبینان ظهور کرده ز کوهان او

Ҳамчуи тулӯъи Суҳайл аз сари кӯҳи Яман

همچو طلوع سهیل از سر کوه یمن

Саҳни чарогоҳ ӯ хоки рафиъӣ , ки ҳаст

صحن چراگاه او خاک رفیعی، که هست

Хору хаси он замини зшки гули Настаран

خار و خس آن زمین زشک گل نسترن

Коши зи хоки Ҳирот бар лаби оби Фурот

کاش ز خاک هرات بر لب آب فرات

Бахтӣ бахт афганд рахти ману бахти ман

بختی بخت افگند رخت من و بخت من

ё Фгнд бар серуми соя эй ҳиҷоз

یا فگند بر سرم سایه همای حجاز

То шавад ин устихони туъмаи зоғу заған

تا شود این استخوان طعمهٔ زاغ و زغن

Моҳи ҷамол ҳасан гуфту камоли ҳусайн

ماه جمال حسن گفت و کمال حسین

Назм ҳилолӣ гирифт ҳасани каломи ҳасан

نظم هلالی گرفت حسن کلام حسن

Рафтаи фурӯғи басар , мурдаи чароғи назар

رفته فروغ بصر، مرده چراغ نظر

Карда диламро ҳазини гӯшаи байти алҳзн

کرده دلم را حزین گوشهٔ بیت‌الحزن

Чашм ва чароғ манедгар назарии аФгнид

چشم و چراغ منید گر نظری افگنید

Боз шавад ин чароғ дар назарами шуълаи зан

باز شود این چراغ در نظرم شعله‌زن

Чанд буд дар балои хотири ман мубтало ?

چند بود در بلا خاطر من مبتلا؟

Чанд буд дар мҳн , синаи ман мумтаҳан ?

چند بود در محن، سینهٔ من ممتحن؟

Нафаси дағал аз даруни гом нау дом на

نفس دغل از درون گام نه و دام نه

Деви ?данӣ аз буруни роҳзан ва чоҳ кун

دیو دنی از برون راهزن و چاه‌کن

Риштаи ҷон тоб зад , оташ дил саркашед

رشتهٔ جان تاب زد، آتش دل سرکشید

Шамъи сифати сӯхтами мардум аз ин сӯхтан

شمع صفت سوختم مُردم از این سوختن

БрФгнми ҷомаро дар шиканами хома ро

برفگنم جامه را درشکنم خامه را

Хатм кунам бар дуои меҳри нуҳум бар даҳан

ختم کنم بر دعا مُهر نهم بر دهن

Зилли шумо бастаам нури шумо барда ам

ظل شما بسته‌ام نور شما برده‌ام

То Фгнди зиллу нур бар дили ҳонми ълн

تا فگند ظل و نور بر دل حانم علن

Ҷони шумо ғарқи нур , нури шумо дар ҳузур

جان شما غرق نور، نور شما در حضور

То фитад аз абри файзи соя ба хору саман

تا فتد از ابر فیض سایه به خار و سمن