Чу аз доғи фироқати шуълаи ҳасрат ба ҷон уфтад

چو از داغ فراقت شعله حسرت به جان افتد

Чунон оҳии кашам аз дил , ки оташ дар ҷаҳон уфтад

چنان آهی کشم از دل، که آتش در جهان افتد

Суҷуди остонат чун муяссар нест ме хоҳам

سجود آستانت چون میسر نیست می‌خواهم

Ки онҷои куштаи гирдам , то серум бар остон уфтад

که آنجا کشته گردم، تا سرم بر آستان افتد

Намонад аз сайли ашки ман заминро як баннои муҳкам

نماند از سیل اشک من زمین را یک بنا محکم

Кунун тарсам ки нуқсон дар банноӣ осмон уфтад

کنون ترسم که نقصان در بنای آسمان افتد

Ба роҳат чанд зору нотавони уфтам , хуши он рӯзӣ

به راهت چند زار و ناتوان افتم، خوش آن روزی

Ки аз чашмати нигоҳии ҷониби ин нотавон уфтад

که از چشمت نگاهی جانب این ناتوان افتد

Тани зори маро ҳар дами рақиб озурда ме созад

تن زار مرا هر دم رقیب آزرده می‌سازد

Чунин бошад , балӣ , чун чашми саг бар устихон уфтад

چنین باشد، بلی، چون چشم سگ بر استخوان افتد

Ҳилолии он чунон дар ошиқии расвоӣ олам шуд

هلالی آن چنان در عاشقی رسوای عالم شد

Ки пеш аз ҳар сухани афсона ӯ дар миён уфтад

که پیش از هر سخن افسانه او در میان افتد